Printer Friendly

Selective IgA deficiency and common variable immunodeficiency/ IgA eksikligi ve yaygin degisken immun yetmezlik.

Selektif IgA Eksikligi

Selektif IgA eksikligi (sIgA); sekretuvar IgA yoklugu ve serum IgA duzeyinin 5 mg/dl altinda olmasi ile karakterize bir hastaliktir. Primer immun yetersizliklerin en sik gorulen formudur. Sikligi ortalama 1/6001/700 olarak bildirilmistir (1). Farkli etnik gruplarda prevalansi degiskenlik gosterir. Urnegin Japonya'da 1/18 000; Cin'de 1/4000 siklikta gorulmektedir (2).

Patogenez

IgA eksikligi nedenleri degiskendir. 3 mekanjzma tanimlanmistir (3).

1. Intrinsik B hucre defekti

2. IgA'nin supressor T hucreleri ile baskilanmasi

3. IgA yapiminda T hucre yardiminin selektif olarak gerceklesmemesi

Dolasimda B hucre sayisi normal oldugundan IgA sentezinde veya salinmasinda bir defekt olabilecegi dusunulmektedir. Altinci kromozomun kisa kolunun 21. segmentinde bulunan genin sigAD eksikligine neden oldugu bildirilmistir (4).

Klinik Bulgular

Hastalarin cogunda sinopulmoner enfeksiyonlar, alerjik ve otoimmun hastaliklarin sikliginda artis saptanmistir. Olgularin %85'inde tekrarlayan enfeksiyonlar vardir. Cogu H. influenza ve S. pneumoniae gibi kapsullu mikroorganizmalara bagli hafif veya orta siddette ust solunum yolu enfeksiyonlarina bagli yakinmalar ile karsimiza cikmaktadir. IgA eksikligi olan olgularda bronsit, pnomoni ve bronsektazi gorulebilir. Giardia lamblia'ya bagli kronik diyare siklikla gozlenir. Viral hepatit, meningoensefalit ve septisemi gibi sistemik enfeksiyonlarda gelisebilir. IgA eksikliginde blokan IgA antikorlan olmamasi nedeniyle alerjik reaksiyonlar artar ve buna bagli olarak agir astim tablosu gorulebilir. Sik tekrarlayan enfeksiyon geciren IgA eksikligi olan hastalarda IgG alt gruplarina da bakilmalidir. IgG alt gruplarindan ozellikle IgG2 eksikliginin eslik ettigi hastalarda enfeksiyon sikligi ve ciddiyeti daha da belirgindir (5-7).

Ayrica sIgA eksikligi olan olgular anti-IgA, IgG veya IgE antikorlan olusturabilirler. Bu hastalarda IgA iceren kan veya plazma transfuzyonu sonucu istenmeyen reaksiyonlar gozlenebilir. Yuksek anti-IgA duzeyi (1:1000'den fazla) olan hastalar anaflaksi gecirebilir. Dusuk anti-IgAtitresi (1:256'dan az) olan hastalarda ise dokuntu ve urtiker ortaya cikabilir (7). Bu hastalarda salgisal IgA yokluguna bagli antijenin fazla miktarda emilimi, antijenle baglanacak antikor miktarinda azalma ve anti IgA antikorlarinin olusmasina bagli reaksiyonlar meydana gelir (8). sIgA eksikliginde serum IgA duzeyi 5 mg/dl'nin altinda bulunurken serum IgG, IgM, IgD ve IgE duzeyleri normal veya artmistir.

sIgA eksikligi olan bazi hasta gruplarinda HLA B14, DR1, DQW1, C4A2 ve C4B2 allelleri saglikli insanlara gore daha yuksek oranda saptanirken, bazi calismalar ise bu gorusu desteklememektedir (9).

Bu hastalarda colyak hastaligi, glomerulonefrit ve romatizmal hastaliklarin gorulme oraninda artis saptanmistir (10,11). sIgA eksikligi olan hastalarda insuline bagimli diabetes mellitus, immun trombositopenik purpura (ITP), otoimmun hemolitik anemi gibi otoimmun hastaliklar normal bireylere gore daha sik gorulmektedir (12,13). Ayrica bu hastalarda retikulum hucreli sarkom, ozofagus ve akcigerde skuamoz hucreli sarkom ve timoma gibi malignitelerin gorulme olasiliginin yuksekligine dikkat cekilmistir.

Ayirici Tani

Ayinci tanida anormal immunglobulin sentezi He karakterize hucresel immun yetersizlik, ataksi--telenjiektazi, kronik mukokutanoz kandidiyazis, X'e bagli hiper IgM sendromu dusunulmelidir (14). Ayrica ACE inhibitorleri (kaptopril), romatizmal hastaliklarin tedavisinde (penisilamin, altin, sulfasalazin, fenelofenac) ve epilepsi tedavisinde (fenitoin, karbamazepin, valproat) kullanilan ilaclara sekonder olusan edinsel IgA yetersizligi ile ayinci tanisinin yapilmasi gereklidir (15,16).

Tedavi ve Prognoz

IgG2 dusuklugunun eslik ettigi sIgA eksikligi olan vakalarda agir enfeksiyon gecirme oykusu mevcutsa dusuk duzeyde IgA iceren IVIG preparatlan dikkatli bir sekilde verilebilir. Eritrosit transfuzyonu uygulanacak sIgA eksikligi olan hastalara, 09 kez yikanmis eritrosit suspansiyonu verilmesi uygundur.

sIgA eksikligi olan hastalar duzenli aralarla izlenmelidir. Cunku bu hastalarin yillar icinde IgA sentezleyebildikleri, bazilarinda ise panhipogammaglobulinemi gelisebildigi gosterilmistir.

Yaygin Degisken Immun Yetmezlik

Yaygin degisken immun yetmezlik (YDIY), antikor yapiminda bozukluk ve tekrarlayan bakteriyel enfeksiyonlarla karakterize heterojen bir hastalik grubudur (17). Hastalik genellikle 18 ayliktan sonra gorulmekte; 1-5 yaslarinda ve 16-20 yaslarinda olmak uzere iki pik yapmaktadir (18). Sikligi 1/10.000-100.000'dir. Serum IgG duzeyi, yas grubu ortalamasinin 2SD altinda seyreder. Hastalarin cogunda serum IgA, yansinda ise serum IgM duzeyi dusuk bulunmaktadir. Izohemaglutininler saptanamaz, protein ve polisakkarit yapidaki asilara karsi antikor yaniti oldukca dusuktur. Hastalann cogunda B hucre sayisi normal, ancak az bir kisminda dusuk sayida ya da hic yoktur (19).

Yaygin degisken immun yetmezlik (YDIY)'de hem kizlar hem de erkekler esit seviyede etkilenebilmektedir. Cogu vaka sporadiktir, ancak ailevi kalitim %5 vakada gorulebilir (20). Hastalarin %10'unun birden fazla aile bireyinde, YDIY ya da YDIY geni He iliskili bir immun yetmezlik (lgA eksikligi) gorulebilir. Bircok aile bireyinin etkilendigi ailelerde, kalitim sekli kati Mendelyen kurallarina uymaz. Bazi ailelerde immun yetmezlik bir kusakta atlamakta, bazilarinda ise bir aile bireyinde IgA eksikligi mevcutken, digerinde YDIY saptanmaktadir. Bu durum hastaliga yol acan gen ya da genlerin yuksek ifade edilebilirligini ve penetransini gosterir (21). Monozigot ikizlerde yapilan bir calismada ise ikizlerin birinde hipogamaglobulinemi saptanmasi, kazanilmisfaktorlerin deYDIYfenotip gelisiminde etkisinin oldugunu gosterir (22).

Patogenez

T ve B hucrelerinin detayli in vitro ve in vivo incelenmesi ile degisik bozukluklar saptanmistir.

B Hucre Defektleri: En sik gozlenen fenotip B hucre farklilasmasindaki bozukluklara bagli antikor eksikligidir. Cogu hastalarda B hucre sayisi normaldir. Bunun disinda B hucre farklilasmasinda rol oynayan koreseptorler CD27 ve CD134 ligandin ekspresyonunda defektler vardir. Olgun olmayan B hucreleri disinda hafiza B hucre sayi ve aktivasyonunda da sorunlar olabilir (23).

T Hucre Defektleri: YDIY'li olgularin %25-30'unda CD8+ lenfositleri artmistir. CD4+ hucre sayisi normal veya azalmistir ve CD4/CD8 oram dusuk olabilir. Bircok olguda periferik kandaki lenfositler mitojen veya antijenle uyarildiginda cogalmazlar. Bazilarinda ise T hucre reseptorunde bozukluk vardir (23).

Adezyon/"Switching" Defektleri: YDIY hastalarinda hucre yuzey molekullerinden adezyonla ligili olanlarin ekspresyonu azalmistir. L-Selektin, attraktin ve CD40L bunlarin en onemlileridir. Aktive CD4+ lenfositlerin yuzeyinde tasinan CD40L B hucre cogalmasi, farklilasmasi ve izotip farklilasmasi icin cok onemlidir.

Yapilan bircok calisma YDIY'li hastalarin immunolojik bozuklugunun B-hucresi ile sinirli olmadigini; T hucreleri ve monosit-makrofajlarin da bu hastalikta rol ustlendigini, muhtemelen antijen sunumunda ve B hucre yardiminda bir bozukluk oldugunu gostermistir. YDIY'li hastalarin B hucreleri invitro uygun sartlarda uyarildiginda, normal immunglobulin uretmeleri, bu hastalarin B hucrelerinde intrinsik olarak bir defekt olmadigini dusundurur (17).

YDIY patogenezinde yer alan molekuler bozukluklar henuz tam olarak ortaya konmamistir. Gerek baslama yasi ve klinik, klinik tablonun farkli olmasi gerekse de laboratuvar anormalliklerinin farkli olmasi yaygin degisken immun yetersizligin tek bir genetik defekte bagli olmadigini dusundurur. Bir alt grubun cogunlugunda otozomal dominant bir kalitim seklinin gosterilebilir olmasina ragmen cogu vakanin temelde sporadik oldugu gorulmustur (23-25).

Hastalarin %10'unun birden fazla aile bireyinde YDIY ya da YDIY geni ile ilislili bir immun yetmezlik (IgA eksikligi) gorulebilir. sIgA eksikligi ve YDIY arasinda yakin bir genetik iliski mevcuttur. Vaka calismalan sonucu YDIY ve sIgA eksikligi olan hastalarin, 6. kromozomda MHC bolgesinde, sinif 2 ve 3 alelleri arasinda iliski oldugu gosterilmistir (26). Buyuk ve cok sayida etkilenen bireyleri olan bir ailede 3 kusak boyunca yapilan genetik incelemeler sonucunda MHC sinif 3 bolgesinde YDIY geni icin potansiyel bir bolge bulunmustur (27).

Su anda YDIY'Ii hastalarda bircok monojenik defektin varligi gosterilmistir (28,29). Molekuler patolojiler asagida siralanmistir.

1- Aktive T- hucrelerinin induklenebilir co-stimulatoru (ICOS) (30,31).

2- Transmembran aktivatoru ve Ca-modulatoru ve siklofilin ligand (TACI) (32,33).

3- Tumor nekrozis faktor aile reseptorunun B-hucre aktive edici faktoru veya reseptoru. (BAFF), (BAFF-R) (34).

4- CD19 eksikligi: Ilk kez 2006 yilinda Turkiye ve Kolombiya'dan 2 aileden 4 vakada tanimlanmis olan bu bozukluk otozomal resesif gecis gostermektedir (35). CD19 akim sitometrisinde B hucresinin tanimlanmasinda kullanilan yuzey isaretliyecisidir. CD19 molekulu CD21, CD81 ve CD225 ile B hucre reseptor kompleksi olusturarak antijen baglanmasi sonrasi B hucre reseptor sinyallerini kuvvetlendirir. CD19 eksikligi klinik olarak YDIY'ye benzeyen antikor yapim defektine neden olur (35,36).

Biyolojik onemi acik olmamasina ragmen YDIY'Ii hastalarda TACI, BAFF ve bir proliferasyon indukleyici ligand olan APRILin (B hucrelerini aktive eden ve izo tip sinif isaretlenmesini etkilenen) serum duzeylerinin belirgin olarak yukselebildigi bildirilmistir (37). Bu proteinlerdeki yukselmeler ayni zamanda bircok romatolojik hastalikta, hematolojik malignitede ve aktif graft versus host hastaliginda da gorulmektedir (38).

Son yillarda YDIY'li hastalarda primer T-hucre defekti oldugu gorusu benimsenmistir ve bu gorus T ve B hucre lenfosit alt gruplarinin ve fonksiyonlannin in vitro analizine dayanir. Her ne kadar YDIY'li hastalarin cogu normal T-hucre sayisina sahipse de, lenfositlerin in vitro mitojen ya da spesifik antijen ile uyanya yanit vermemesi sonucu T-lenfositlerde fonksiyonel defekt oldugu dusunulmustur (39,40). Ayrica YDIY'li hastalarin lenfosit kulturleri in vitro cesitli ajanlarla uyarildiginda; IL-2, IL-4, IL-5, IFN-gama gibi bazi interlokin salinimlarinda belirgin azalma oldugu gozlenmistir (41,42).

CD40 ligand (CD40L) aktive CD4+ lenfositlerde eksprese edilir. B-hucre proliferasyonu ve farklilasmasinda onemli bir rolu vardir. CD40-CD40L sinyalindeki bir bozuklugun YDIY'li hastalarda B-hucre farklilasmasini engelleyebilecegi bildirilmistir (43). YDIY'li hastalarin B hucreleri anti-CD40 ve IL-4 varliginda in vitro kultur ortaminda normal proliferasyon gosterip, normal miktarlarda IgE salgilayabilmektedir (44). Bu durum YDIY'li hastalarin cogunun normal fonksiyona sahip B hucresine sahip oldugu hipotezini desteklemektedir. Ayrica baska bir calismada anti-CD40 ve IL-10 ile kultur editen YDIY'li hastalarin B hucrelerinin immunglobulin (iretebildikleri gosterilmistir (45).

Klinik Bulgular

Klinik bulgularda on planda tekrarlayan enfeksiyonlar, otoimmun hastalik, lenfoid hiperplazi, granulomatoz hastalik ve malignite gorulmektedir.

a) Tekrarlayan Enfeksiyonlar

Solunum yolu ve gastrointestinal sistem enfeksiyonlarina yatkinlik, YDIY'li hastalarin en sik basvurma nedenidir (46,47). Solunum yolu enfeksiyonlarinin etiyolojisinde Haemophilus influenza, Moraxella catarrhalis ve Streptococcus pneumoniae (48,49) siklikla yer alirken; gastrointestinal sistem enfeksiyonlarinda ise en sik rastlanan patojenler Giardia lamblia ve Campylobacter jejeunldir (48). Her ne kadar intravenoz immunglobulin (IVIG) tedavisi agir enfeksiyonlarln insidansini azaltsa da bazi hastalarda IVIG tedavisine ragmen kronik sinopulmoner hastalik gelisebilmektedir (20,50,51). Viral enfeksiyonlarla genellikle basarili bir sekilde savasirlar. Tekrarlayan herpes enfeksiyonlari ve Varicella zoster virus enfeksiyonlari ortaya cikabilir (52). Echovirus 11 ile meydana gelen santral sinir sisteminin enteroviral enfeksiyonlari dikkat edilmesi gereken bir durumdur (53,54).

b) Otoimmun Hastaliklar

Idiyopatik trombositopeni, otoimmun hemolitik anemi, romatoid artrit, sistemik lupus eritematozis, otoimmun tiroidit, vitiligo ve primer bilier siroz gibi otoimmun bozukluklar YDIY'li hastalarda gorulebilir (46). YDYI'li olgularin %20'sinde agir malabsorbsiyon vardir (55).

c) Lenfoid Hiperplazi ve Granulomatoz Hastalik

Yine bu hastalarda ayni zamanda akcigerlerde, karacigerde, dalakta ve konjunktiva da sarkoid benzeri granulomatoz olusumlar saptanabilir (56).

d) Neoplazm Gelisme Riski

Yaygin degisken immun yetmezlik (YDIY)'li hastalarda malignansi riski artmistir. Cogunlugu YDIY olan 377 hipogamaglobulinemili hastada yapilan bir calismada malign lenfoma icin risk 23 kat, gastrik kanser icin ise 50 kat artmis bulunmustur (57). Ayni zamanda yapilan baska bir calismada 98 YDIY'li hastanin 13 yil izleminde lenfoma riskinin 100 kat arttigi gosterilmistir (58).

Ayirici Tani

Yaygin degisken immun yetmezlik (YDIY)'i tanimlayan hipogamaglobulinemi ve antikor yapim bozuklugu immun yetmezliklerin bulgusu oldugundan, ayinci taninin dikkatli yapilmasi gereklidir. Agamaglobulinemi varyantlari, X'e bagli lenfoproliferatif sendromun hipogamaglobulinemisi YDIY ile benzer immun fenotipe sahip olabilir. Sut cocuklugu doneminde ise YDIY'i dusundurecek bir immun fenotipe sahip hastada oncelikle agir kombine immun yetersizlik (SCID), X'e bagli agamaglobulinemi (XLA) ve hiperimmunglobulin M sendromu ekarte edilmelidir. YDIY'e benzer sekilde klinik ve immunolojik profil sergileyen primer immun yetersizliklere ek olarak cesitli kromozomal ve kalitsal metabolik hastaliklarda da hipogamaglobulinemi gorulebilir. Tablo 1'de YDIY'li hastalarin ayinci tanisinda dusunulmesi gereken humoral immun yetmezlikler verilmistir (59).

Tedavi

YDIYI'li hastalar icin kuratif bir tedavi yoktur. Buna ragmen hastalarin buyuk cogunlugunda eksik olan immunglobulin replasmani etkili bir tedavi yoludur (60). Immunglobulin tedavisi 300-600 mg/kg dozunda 3-4 haftalik aralarla intravenoz olarak uygulanabilir (61). Ayrica maliyeti az ve zaman kaybina yoi acmayan, ev de uygulanabilen her 7 gunde bir 100 mg/kg dozunda subkutan immunglobulin tedavi yontemi de vardir (62,63). Bakteriyel enfeksiyonlar uygun tedavi edilmeli ve sik gor6len patojenleri kapsamalidir. Immunglobulin verilmesine ek olarak antimikrobiyal profilaksi gerekebilir. Amoksisilin, kotrimaksozol ve makrolid, kinoIon grubu ilaclar bu amac icin uygundur (64-66). Otoimmun hastaliklar eslik ettiginde steroid veya immun baskilayici Hag verilebilir (67).

Gelis Tarihi7Received: 07.11.2008 Kabul TadhilAccepted: 1704.2009

Kaynaklar

(1.) Primary immunodeficiency diseases. Report of a WHO scientific group WHO. Clin Exp Immunol 1997;159:6236-41.

(2.) Hammarstrom L, Smith CIE. Genetic approach to common variable immunodeficiency and IgA deficiency. In: Ochs H, Smith CIE, Puck J. Primary immunodeficiency disease a moleculer and genetic approach. Oxford: Oxford University Pres 2007;313-25.

(3.) Cuningham-Rundles C. Physiology of IgA and IgA deficiency. J Clin Immunol 2001;21:303-9.

(4.) Quartier P. IgA deficiency. Arch Pediatr 2001;8:629-33.

(5.) Aittoniemi J, Koskinen S, Laippala P, Laine S, Miettinen A. The significance IgG subclasses and manan-binding lectin (MBL) for susceptibility to infection in apparently healty adults with IgA deficiency. Clin Exp Immunol 1999;116:505-8.

(6.) De Laat PCJ, Weermaes CMR, Gonnera R et al Clinical manifestations in selective IgA deficiency in chilhood. Acta Paediatr Scand 1991;80:798-804.

(7.) Taylor B, Normal AP, Orgel HA et al. Transient IgA deficiency and pathogenesis of infantile atopy, Lancet, 1973:111-3.

(8.) Ferreira A, Garcia Rodriguez MC, Lopez-Trascasa M et al, Anti-IgA antibodies in selective IgA deficiency and in primary immunodeficient patients treated with gamma-globulin. Clin Immunol Immunopathol 1988;47:199-207.

(9.) Cuccia-Belvedere M, Monafo V, Martinetti M et al, Recurrentextended HLA haplotypes in children with selective IgA deficiency. Tissue Antigens 1989;34:127-32.

(10.) Burgin-Wolff A, Gaze H, Hadziselimovic F, Huber H, Lentze MJ, Nussle D et al. Antigliadin and antiendomysium antibody determination for coeliac disease. C Arch Dis Child 1991;66:941-7.

(11.) Camilleri JP, Moore RH, Griffiths DF, Wiliiams BD. Selective IgA deficiency associated with glomerulonephritis and oligoarhritis. Ann Rheum Dis 1992;51:123-5.

(12.) Cerutti F, Urbino A, Sacchetti C, Palomba E, Zoppo M, Tovo PA. Selective IgA deficiency in juvenile-onset insulin dependent diabetes mellitus. Pediatr Med Chir 1988;10:197-201.

(13.) Cunningham-Rundles C. Hematologic complications of primary immune deficiencies. Blood Rev 2002;16:61-4.

(14.) Chapel HM, Webster ADB, Asesment of the immune system. Ochs HD, Smith CIE, Puck JIM. Primary immunodeficiency diseases. A molecular and genetic approach. Oxford: Oxford University Pres 1999;419-31.

(15.) Truedsson L, Baskin B, Pan 0, Rabbani H, Vorechovsky I, Smith CIE et al. Genetics of IgA deficiency. APMIS 1995;103:833-42.

(16.) Hammarstorm L, Smith CIE, Berg U. Captopril induced IgA eficiency. Lancet 1991;336:436.

(17.) Halliwell B, Gutteridge JMC, Cross CE. Free radicals, antioxidants, and human disease: Where are we now? J Lab Clin Med 1992;119:598-620.

(18.) Hermaszewski RA, Webster ADB. Primary hypogammoglobulinemia: A survey of clinical manifestations and complications. OJ Med 1993;86:31-42.

(19.) Ricardo U, Sorenson MD, Cleveland Moore MD. Antibody deficiency syndromes. 2000;47:1225-52.

(20.) Fasano MB. Risk and benefit of intravenous immunoglobulin treatment in children. Curr Opin Pediatr 1995;7:688-94.

(21.) Lewkonia RM, Gairdner D, Doe WF. IgA deficiency in one of identical twins. Br Med J 1976;1:311-3.

(22.) Fasano MB, Sullivan KE, Sarpong SB. Sarcoidosis and common variable immunodeficiency. Report of 8 cases and review of the literature. Medicine 1996;75:251-61.

(23.) Cuningham-Rundles C. Common Variable immunodeficiency. In: Stiehm ER, Ochs HD, Winkelstein JA, eds. Immunologic Disorders in Infants and Children. 5th ed. Elsevier; 2004, 374-80.

(24.) Nijenhuis T, Klasen I, Weemaes CM, et al. Common Variable immunodeficiency (CVID) in a family: an autosomal dominant mode of inheritance. Neth J Med 2001;59:134-9.

(25.) Jin H, Webster AD, Vihinen M, et al. Identification of Btk mutations in 20 unrelated patients with X-linked agammaglobulinaemia (XLA). Hum Mol Genet 1995;4:693-700.

(26.) Spriggs MK, Armitage RJ, Stockbine L,Clifford KY, Macduff BM, Sato TA et al. Recombinant human CD40 ligand Stimulates B cell proliferation and immunglobulin E secretion. J Exp Med 1992;176:1543-50.

(27.) Clark EA, Ledbetter JA. Activation of human B cells mediated through two distinct cell surface differentiation antigens, Bp35 and Bp50. Proc Natl Acad Sci USA 1986;83:4494-8.

(28.) Castigli E, Geha RS. Molecular basis of common variable immunodeficiency. J Allergy Clin Immunol 2006;117:740-6.

(29.) Kopecky 0, Lukesova S. Genetic defects in common variable immunodefiency. Int J Immunogenet 2007;34:225-9.

(30.) Grimbacher B, Hutloff A, Schlesier M, et al. Homozygous loss of ICOS is associated with adult-onset common variable immunodeficiency. Nat Immunol 2003;4:261-8.

(31.) Salzer U, Maul-Pavicic A, Cunningham- Rundels C, et al. ICOS deficiency in patients with common variable immunodeficiency. Clin Immunol 2004;113:234-40.

(32.) Salzer U, Chapel HM, Webster AD, et al. Mutations in TNFRSF13B encoding TACT are associated with common variable immunodeficiency in humans. Nat Genet 2005;37:820-8.

(33.) Garibyan L, Lobito AA, Siegel RM, et al. Dominant-negative effect of the heterozygous C104R TACT mutation in common variable immunodeficiency (CVID). J Clin Invest 2007;117:1550-7.

(34.) Goldacker S, Warnatz K. Tackling the heterogeneity of CVID. Curr Opin Allergy Clin Immunol 2005;5:504-9.

(35.) Van Zelm MC, Reisli I, van der Burg M, et al. An antibodydeficiency syndrome due to mutations in the CD 19 gene. N Engl J Med 2006;354:1901-12.

(36.) Kanegane H, Agematsu K, Futatani T et al. Novel mutations in a Japanese patient with CD19 deficiency. Genes Immun 2007;8:663-70.

(37.) Knight AK, Radigan L, Marron T, et al. High serum levels of BAFF, APRIL, and TACT in common variable immunodeficiency. Clin Immunol 2007;124:182-9.

(38.) Sarantopoulos S, Stevenson KE, Kim HT, et al. High levels of B-cell activating factor in patients with active chronic graftversus-host disease. Clin Cancer Res 2007;13:6107-14.

(39.) Jaffe JS, Eisenstein E, Sneller MC, Strober W. T-cell abnormalities in common variable immunodeficiency. Pediatr Res 1993;33:24-8.

(40.) North ME, Webster ADB, Farrant J. Defects in proliferative responses of T cells from patients with common variable immunodeficiency on direct activation of protein kinase C. Clin Exp Immunol 1991;85:198-201.

(41.) Kruger G,Welte K, Ciobanu N, Cunningham-Rundles C, Ralph P, Venuta S, et al. Interleukin-2 correction of defective in vitro T-cell mitogenesis nin patiens with common varied immunodeficiency. J Clin Immunol 1984;4:295-303.

(42.) Sneller MC, Strober W. Abnormalities of lymphokine gene expression in patiens with common variable immunodeficiency. J Immunol 1990;144:3762-9.

(43.) Farrington M, Grosmaire LS, Nonoyama S, Fischer SH, Hollenbaugh D, Ledbetter JA, et al. CD40 ligand expression is defective in a subset of patients with common variable immunodeficiency. Proc Natl Acad Sci USA 1994;91:1099-1103.

(44.) Gordon J, Millsum MJ, Guy GR, Ledbetter JA. Synergistic interaction between interleukin 4 and anti-Bp50 (CDw40) revealed in a novel B cell m restimulation assay. Eur J Imm u no 11987;17:1535-8.

(45.) Pastorelli G, Roncarolo MG, Touraine JL, Rousset F, Pene J, De Vries JE. Interleukin-4 suppresses immunoglobulin production by peripheral blood lymphocytes of patiens with common variable immunodeficiency (CVI) induced by supernatants of Tcell clones. Clin Exp Immunol 1989;78:341-7.

(46.) Cunningham-Rundles C. Clinical and immunologic analyses of 103 patients with common variable immunodeficiency. J Clin Immunol 1989;9:22-33.

(47.) Hausser C, Virelizer JL, Buriot D. Common variable hypogammaglobulinemia in children: Clinical and immunologic observations in 30 patiens. Am J Dis Child 1983;137:833-7

(48.) Dukes RJ, Rosenow EC, Hermans PE. Pulmonary manifestations of hypogammaglobulinemia. Thorax 1978;33:603-7.

(49.) Samuelson A, Borelli S, Gustafson R. Characterization of Haemophilus influenzae isolates from the respiratory track of patients with primary antibody deficiencies: Evidence for persistent colonizations. Scand J Infect Dis 1995;27:303-13.

(50.) Buehring I, Friedrich B, Schaaf J, Schmidt H, Ahrens P, Zielen S. Chronic sinusitis refractory to Standard management in patients with humoral immunodeficiencies. Clin Exp Immunol 1997;109:468-72.

(51.) Sicheree SH, Winkelstein JA. Primary immunodeficiency diseases in adults. JAMA 1998;279:58-61.

(52.) Wheat WH, Cool CD, Morimoto Y, Rai PR, Kirkpatrick CH, Lindenbaum BA, et al. Possible role of human herpesvirus 8 in the lymphoproliferative disorders in common variable immunodeficiency. J Exp Med 2005;202:479-84.

(53.) Spickett GP. Current perspectives on common variable immunodeficiency. Clin Exp Allergy 2001;31:536-42.

(54.) Rudge P, Webster AD, Revesz T, et al. Encephalomyelitis in primary hypogammaglobulinemia. Brain 1996;119:1-15.

(55.) Sneller MC, Strober W, Eisenstein E, Jaffe JS. Cunningham Rundles C. New insights in to common variable immunodeficiency. Ann Intern Med 1993;1:118:720-30.

(56.) Kinlen LJ, Webster ADB, Bird AG. Prospective study of cancer in patients with hypogammaglobulinemia. Lancet 1985;1:263-6.

(57.) Cunningham-Rundles C, Siegal FP, Cuningham-Rundles S. Incidence of cancer in 98 patients with common variable immunodeficiency. J Clin Immunol 1987;7:294-9.

(58.) Geha RS, Notarangelo LD, Casanova JL, et al. Primary immunodeficiency diseases: an update from the International Union of Immunological Societies Primary Immunodeficiency Diseases Classification Committee. J Allergy Clin Imm u no 12007;120:776-94.

(59.) Bonilla FA, Geha RS. Primary immunodeficiency diseases. J Allergy Clin Immunol 2003;111:5571-81.

(60.) Orange JS, Hossny EM, Weiler CR, et al. Use of intravenous immunoglobulin in human disease: a review of evidence by members of the Primary Immunodeficiency Committee of the American Academy of Allergy, Asthma and Immunology. J Allergy Clin Immunol 2006;117:525-53.

(61.) Thambakkul S, Bellow M. Replacement intravenous immune serum globulin therapy in patients with antibody immune deficiency. Immunol Allergy Clin North Am 2001;21:165-84.

(62.) Gardulf A, Andersen V, Bjorkander J. Subcutaneous immunoglobulin replacement in patients with primary antibody deficiencies: safety and costs. Lancet 1995;345:365-9.

(63.) Radinsky S, Bonagura V. Subcutaneous immunoglobulin infusion as an alternative to intravenous immunoglobulin. J Allergy Clin Immunol 2003;112:630-3.

(64.) Jansen WT, Verel A, Beitsma M, et al. Longitudinal European surveillance study of antibiotic resistance of Haemophilus influenzae. J Antimicrob Chemother 2006;58:873-7.

(65. Riedel S, Beekmann SE, Heilmann KP, et al. Antimicrobial use in Europe and antimicrobial resistance in Streptococcus pneumoniae. Eur J Clin Microbiol Infect Dis 2007;26:485-90.

(66.) Johnson DW, Stilwell MG, Fritsche TR, Jones RN. Emergence of multidrug-resistant Streptococcus pneumoniae: report from the SENTRY antimicrobial surveillance program (1999-2003) Diagn Microbiol Infect Dis 2006;56:69-74.

(67.) Longhurst HJ, O'Grady C, Evans G, De Lord C, Hughes A, Cavenagh J et al. Anti-D immunoglobulin treatment for throm-bocytopenia associated with primary antibody deficiency. J Clin Pathol 2002;55:64-6.

Kadri Kamber, zubal Karali, S. Sebnem Kilic *

Uludag Cniversitesi Tip FakOltesi, Cocuk Sagligi ve Hastaliklan Anabilim Dali, Bursa

* Uludag Cniversitesi Tip FakOltesi, Cocuk Sagligi ve Hastaliklan Anabilim Dab, Immunoloji Bilim Dab, Bursa, Turkiye

Yazisma AdresilAddress for Correspondence:

Dr. S. Sebnem Kilic Uludag Universitesi Tip FakOltesi, Cocuk Sagligi ve Hastaliklan Anabilim Dab, Gordkle, Bursa, TOrkiye Tel: +90 224 295 04 18 Faks: +90 224 442 8143 E-posta: sebnemkK@uludag.edu.tr
Tablo 1. Yaygin degisken immun yetmezligin ayirici tanisinda
dusunulmesi gereken bazi humoral immun yetmeAikier (59)

1. Ye bagimli agamaglobulinemi

2. Otozomal resesif gecisli agamaglobulinemi

3. Ig agir-zincir gen delesyonlan

4. x zincir eksikligi

5. Hiper IgM sendromu (AID ve UNG eksikligi)

6. IgA eksikliginin eslik ettigi ya da etmedigi IgG alt gruplarinin
   selektif eksikligi

7. IgA eksikligi

8. Sut cocugunun gecici hipogamaglobulinemisi

9. Otozomal resesif alfa zincir eksikligi

10. Spesifik antikor yapim bozuklugu
COPYRIGHT 2009 Galenos Yayincilik
No portion of this article can be reproduced without the express written permission from the copyright holder.
Copyright 2009 Gale, Cengage Learning. All rights reserved.

Article Details
Printer friendly Cite/link Email Feedback
Title Annotation:immunoglobulin A
Author:Kamber, Kadri; Karali, Zuhal; Kilic, S. Sebnem
Publication:The Journal of Current Pediatrics
Article Type:Clinical report
Geographic Code:7TURK
Date:Sep 1, 2009
Words:3636
Previous Article:Current information on enurezis/ Enureziste guncel bilgiler.
Next Article:Colchicine poisoning in children: 7 case reports/ Cocuklarda kolsisin zehirlenmesi: 7 olgu sunumu.
Topics:


Related Articles
Spontaneous resolution of profound hypogammaglobulinemia.
Cytomegalovirus enteritis in common variable immunodeficiency.
Raising nurses' awareness of primary deficiency: primary immune deficiency is a term covering a large family of diseases and conditions in which the...
Simultaneous nonparotid cranial mucosa-associated lymphoid tissue lymphoma and common variable immunodeficiency.
Jeans day making young lives better.
Immunization in immunocompromised patients/Bagisikligin baskilandigi durumlarda asilama.
ALPHA-1 TO GET $1 MILLION IN MATCHING FUNDS FROM TALECRIS.
Immunoglobulin therapy/Immunoglobulin tedavisi.

Terms of use | Copyright © 2018 Farlex, Inc. | Feedback | For webmasters