Printer Friendly

Mycoplasma hominis and Ureaplasma urealyticum: Their Role in Urogenital System Infections and Retrospective Evaluation of Antibiotic Resistance Rates/Mycoplasma hominis ve Ureaplasma urealyticum: Urogenital Sistem Infeksiyonlarindaki Yeri ve Antibiyotik Direnc Oranlarinin Retrospektif Olarak Degerlendirilmesi.

Giris

Bakterilerin Tenericutes subesindeki Mollicutes sinifinda yer alan Mycoplasmataceae ailesinde Mycoplasma cinsinin 118 turu, Ureaplasma cinsinin de 7 turu bulunmaktadir (1). Ureaplasma urealyticum onceden biovar 1 ve 2 olarak ikiye ayrilmakla birlikte gunumuzde molekuler calismalarla U. parvum ve U. urealyticum olarak adlandirilmaktadir (2). U. parvum, U. urealyticum, M. hominis ve M. genitalium genital mikoplazmalar olarak adlandirilir (3,4). Hucre duvarinin olmamasi nedeniyle hucre duvarini kaybeden L seklindeki bakterilere benzerler; Gram yontemiyle boyanmazlar ve [beta]-laktam antibiyotiklerden etkilenmezler. Son derece kucuk genomu ve sinirli biyosentetik kapasitesi nedeniyle, uretilebilmeleri icin besiyerinin nukleik asid onculleri ve sterolle takviye edilmesi gerekmektedir. Mycoplasma ve Ureaplasma turleri mukozayla iliskili bakterilerdir ve cogunlukla solunum yollarinda ve urogenital sistemde komensal olarak bulunurlar (1). Genital mikoplazmalar, cinsel acidan aktif yetiskinlerde nongonokoksik uretit, servisit, pelvik inflamatuar hastalik ve olumsuz gebelik sonuclariyla iliskilendirilmektedir (1-5). Coklu cinsel es, dusuk sosyoekonomik duzey ve oral kontraseptif kullanimi, kolonizasyon olasiligini artirmaktadir. Vagina ve daha ic genital organlara yerlestiklerinde %80 olasilikla patojen olarak kabul edilmektedirler (1-5).

Kultur yontemleri, U. urealyticum ve M. hominis'in saptanmasinda altin standarddir. Ticari kitler, biyokimyasal tanimlama ve antibiyotik duyarliligini veren kultur yontemine dayali tanimlama sistemleridir. Bu kitlerde, U. urealyticum ureaziyla ve M. hominis arginaziyla, N[H.sub.3] salinimi sonrasi kuyucuktaki pH'yi artirip renk degisikligine yol acarak gozle gorulebilir bir okuma ve tanimlama imkani saglamaktadir (3,4).

Idrar yolu infeksiyonlarinda en sik etkenler Enterobacteriaceae ailesinden Gram-negatif patojenlerdir (6). U. urealyticum ve M. hominis'in uretrit etkenleri arasinda olmalarindan dolayi, ozellikle rutin idrar kulturunde ureme olmayan, genitouriner sikayetleri olan hastalarda goz ardi edilmemeleri gerekmektedir (7).

Calismamizda 2015 ve 2016 yillari arasinda ayirici tanisinda M. hominis ve U. urealyticum infeksiyonlarinin da yer aldigi hastalarin idrar ornekleri retrospektif olarak incelendi. Sonuclar, eszamanli olarak tam idrar tetkiki ve idrar kulturu istenen hastalarin sonuclariyla da karsilastirilarak U. urealyticum ve M. hominis etkenlerinin urogenital sistem infeksiyonundaki anlamliligi yonunden degerlendirildi.

Yontemler

Calismamizda, hastanemizde 2015-2016 yillari arasinda U. urealyticum ve M. hominis yonunden arastirilan idrar ornekleri retrospektif olarak incelendi. U. urealyticum ve M. hominis'in tanimlanmasi icin 2015 yilinda kullanilan Mycoplasma IES (Autobio Diagnostics, Zhengzhou, Cin Halk Cumhuriyeti) kiti ve 2016 yilinda kullanilan Biosynex[R] Mycoplasmatest (Biosynex, Illkirch-Graffenstaden, Fransa) kiti genital ornekler yaninda idrar orneklerinden de calisilabilen kitlerdir. Her iki kitin de duyarliliklari %100, ozgullukleri %98 olarak bildirilmistir. Bu kitlerde U. urealyticum ureaziyla ve M. hominis arginaziyla N[H.sub.3] saliniminin ardindan kuyucukta ortaya cikan pH artisi, renk degisikligine yol acmakta ve gozle gorulebilir bir degerlendirme imkani saglamaktadir (3,4). Kitler 30 kuyucuklu stripler halindedir. Stripler 11 antibiyotik icin iki farkli konsantrasyonlu kuyucuklar icerir. Pozitif kontrol kuyucugu U. urealyticum ve M. hominis icin ureme faktoru, arginin ve ure icerir. U. urealyticum kuyucugunda linkomisin, M. hominis kuyucugunda eritromisin bulunmaktadir. U. urealyticum [greater than or equal to] [10.sup.4] kuyucugu linkomisin ve inhibitor ajan, M. hominis [greater than or equal to] [10.sup.4] kuyucugu eritromisin ve inhibitor ajan, diger 25 kuyucuk 11 antibiyotigin iki farkli konsantrasyonunu icerir. Sadece pristinamisin icin tek antibiyotik konsantrasyon kuyucugu vardir. Kontrol kuyucugunda rengin saridan kirmiziya donusmesi U. urealyticum ve/veya M. hominis uremesini gosterir. U. urealyticum kuyucugu kirmizi renkteyse U. urealyticum uredigini, U. urealyticum [greater than or equal to] [10.sup.4] kuyucugu kirmizi renkteyse U. urealyticum konsantrasyonunun [greater than or equal to] [10.sup.4] oldugunu, M. hominis kuyucugu kirmizi renkteyse M. hominis uredigini, M. hominis [greater than or equal to] [10.sup.4] kuyucugu kirmizi renkteyse M. hominis konsantrasyonunun [greater than or equal to] [10.sup.4] oldugunu gosterir. Tek konsantrasyona sahip pristinamisin kuyucugu sari renkteyse duyarli, kirmizi renkteyse direncli olarak bildirilir. Iki konsantrasyona sahip antibiyotikler icin her iki kuyucuk da sari renkliyse duyarli (S), bir kuyucuk sari renkliyse orta derece duyarli (I), her iki kuyucuk da kirmizi renkliyse direncli (R) olarak raporlanir. Kuyucuklarda M. hominis ve U. urealyticum icin ayri tetrasiklin ve levofloksasin antibiyotik konsantrasyonlari mevcuttur. Diger antibiyotikler sirasiyla pristinamisin, minosiklin, josamisin, eritromisin, roksitromisin, klindamisin, ofloksasin, siprofloksasin ve klaritromisindir (8).

Calismamizda M. hominis ve/veya U. urealyticum uremesi olan ornekler geriye yonelik olarak tarandi. Bu kitlerde siprofloksasin, klindamisin, levofloksasin, ofloksasin, tetrasiklin, klaritromisin, eritromisin, minosiklin ve roksitromisin uretici firmanin onerileri dogrultusunda degerlendirildi. Pristinamisin ve josamisinin ticari preparati ulkemizde bulunmadigi icin degerlendirme disi birakildi. M. hominis izolatlari makrolidlere dogal direncli oldugundan bu bakterinin klaritromisin, eritromisin ve roksitromisin duyarliliklari da degerlendirmeye alinmadi.

Eszamanli olarak hasta orneklerinden tam idrar tetkiki ve idrar kulturu yapildi. Her mikroskop alaninda besten fazla lokosit gorulmesi pyuri olarak degerlendirildi (9). Tam idrar tetkiki LabUMat 2 & UriSed 2 (77 Elektronika, Budapest, Macaristan) cihaziyla yapildi. Idrar kulturu icin gelen ornekler Tibbi Mikrobiyoloji Uzmanlari Icin Klinik Ornekten Sonuc Raporuna Uygulama Rehberi'ne gore islem gordu ve degerlendirildi (10,11).

Yas gruplari, buyume evrelerine gore cocukluk (0-10 yas), ergenlik (11-17 yas), genc yetiskinlik (18-40 yas), yetiskinlik (41-65 yas) ve yaslilik (>65 yas) donemlerine ayrildi (12). Tum veriler IBM SPSS Statistics for Windows. Version 23.0 (Statistical Package for the Social Sciences, IBM Corp., Armonk, NY, ABD) 23.0 programina girildi ve veriler arasindaki uyum icin [chi square] ve frekans testleri kullanildi.

Bulgular

Calismamizda, 2015-2016 yillari arasinda idrarda M. hominis ve U. urealyticum tanimlanmasina yonelik olarak istemi yapilan %67.43'u kadin (K), %32.57'si erkek (E) olmak uzere toplam 2926 hastaya ait 5852 sonuc degerlendirmeye alindi. Hastalarin %1.23 (36/2926)'unde yalnizca M. hominis pozitif, %22.25 (651/2926)'inde yalnizca U. urealyticum pozitif, %3.79 (111/2926)'unda M. hominis ve U. urealyticum birlikte pozitif bulundu. M. hominis ve/veya U. urealyticum pozitifligi (n=798/2926) kadinlarda %32.12, erkeklerde %11.02 olarak saptandi.

Mycoplasma hominis ve/veya U. urealyticum uremesi (n=798) olan hastalardan eszamanli tam idrar tetkiki calisilanlar ve idrar kulturu yapilanlarla karsilastirildi. M. hominis ve/veya U. urealyticum sonucu pozitif olan hastalardan pyurisi olan hasta sayisi 307 olup bunlardan eszamanli idrar kulturunde baska bakteri ureyen hastalarin orani %18.94, uremesi olmayanlarin orani %46.58 olarak bulundu. Yine M. hominis ve/veya U. urealyticum sonucu pozitif olan hastalardan pyurisi olmayan hasta sayisi 190 olup bunlardan eszamanli idrar kulturunde baska bakteri ureyen hastalarin orani %7.37, uremesi olmayanlarin orani %61.58 olarak saptandi. M. hominis ve/veya U. urealyticum sonucu pozitif olan hastalarin %50.63'unun yapilan eszamanli idrar kulturunde ureme saptanmamis olup, bunlarin da %35.4 (143/404)'unde pyuri goruldugu saptandi.

U. urealyticum icin antibiyotik direnc oranlari siprofloksasin, klindamisin, levofloksasin, oflofloksasin, tetrasiklin, klaritromisin, eritromisin, minosiklin ve roksitromisin icin sirasiyla %84.65, %85.96, %15.35, %23.49, %19.42, %12.6, %14.96, %0.39 ve %13.39 (Sekil 1) olarak saptanmakla birlikte bu oranlar M. hominis izolatlarinda siprofloksasin, klindamisin, levofloksasin, oflofloksasin, tetrasiklin ve minosiklin icin sirasiyla %67.34, %70.75, %26.53, %23.81, %9.52 ve %1.36 olarak bulundu (Sekil 2). Cinsiyete gore direnc oranlari ise Tablo 1'de verilmektedir. Cinsiyete gore direnc oranlarina bakildiginda sadece M. hominis icin siprofloksasin direnci kadinlarda daha yuksek bulunup istatistiksel olarak anlamli bir fark oldugu saptandi ([chi square]= 4.336, p=0.037). M. hominis ve/veya U. urealyticum'u pozitif olan hastalarin yas ortalamalari 41.32 olup yasa gore dagilimina baktigimizda genc eriskinlerde daha sik ureme oldugu gorulmektedir. Idrarinda U. urealyticum ureyen hastalar icin yas gruplari ve cinsiyet arasinda anlamli bir fark bulunmakla birlikte ([chi square]= 29.391, p=0.000), M. hominis ureyen hastalarda boyle bir fark tespit edilmedi (Tablo 2). Mevsimlere gore dagilimina baktigimizda M. hominis ve/veya U. urealyticum uremelerinin kis mevsiminde pik yaptigini goruldu (Sekil 3).

Irdeleme

M. hominis ve U. urealyticum insanlarda firsatci patojenler olup, genc kadinlarin genitouriner yollarindan siklikla izole edilebilmekte ve akut uretrit, bakteriyel vaginit, pelvik inflamatuar hastalik ve pyelonefrit gibi hastaliklara yol acmaktadirlar. Gebelerde olumsuz gebelik sonuclarina, sut cocuklarinda ise koryoamniyonit ve konjenital pnomoniye yol acabilecegi gibi, fetustan ve beyin-omurilik sivisindan da izole edilebilmektedir. Ayrica kadinlarda kisirlik nedenleri arasinda sayilmaktadirlar (12). Erkeklerde ise M. hominis ve U. urealyticum, gonokoksik ve klamidyal olmayan uretrit nedenleri arasinda sayilmaktadir. Ito ve arkadaslari (13), erkeklerde gonokoksik ve klamidyal olmayan uretrit olgularinin prevalansini arastirdiklari calismalarinda M. hominis prevalansini %5.8; U. urealyticum icin prevalansi %19.5 olarak bildirmislerdir. Plecko ve arkadaslari (14) ise idrarda yaptiklari bir calismada infertil erkeklerin %30'unda, semptomu olmayan erkeklerin %35'inde Ureaplasma spp. pozitifligi bildirmisler ve bu oranlarin M. hominis pozitifligi icin sirasiyla %21 ve %20 oldugunu rapor etmislerdir. Ponyai ve arkadaslari (15) ise cinsel yonden aktif yetiskinlerin cesitli urogenital orneklerinde genital mikoplazma oranini arastirmislar ve erkeklerin %4.07'sinde; kadinlarin %12.34'unde U. urealyticum'u; erkeklerin %0.5'inde; kadinlarin %1.29'unda M. hominis'i izole etmislerdir. Calismamizda %67.43'u kadin, %32.57'si erkek olmak uzere toplam 2926 hastaya ait 5852 sonuc degerlendirmeye alindi. M. hominis ve/veya U. urealyticum pozitifligi kadinlarda %32.12, erkeklerde %11.02 olarak saptandi.

Ito ve arkadaslari (16)'nin yaptigi baska bir calismada, akut epididimit tanisi alan erkeklerin %10.7'sinde M. hominis ve %8.9'unda U. urealyticum etken olarak saptanmis olup digerlerinde %41.1 Gram-pozitif kok, %3.6 Gram-negatif basil, %26.7 diger bakteriyel etkenler izole edilmistir. Daxboeck ve arkadaslari (17) ise steril pyurisi olan hastalarin %7'sinde M. hominis ve %20'sinde U. urealyticum saptamislardir. Calismamizda M. hominis ve/veya U. urealyticum uremesi olan hastalarin %50.63'unun yapilan eszamanli idrar kulturunde ureme saptanmamis olup, bunlarin da %35.4'unde (143/404) pyuri goruldugu saptandi.

Genital mikoplazmalarin tedavisinde genellikle tetrasiklinler, makrolidler ve kinolonlar tercih edilmektedir. Ureaplazmalar genellikle makrolidlere ve linkozamidlerin yuksek konsantrasyonlarina duyarli iken linkozamidlerin dusuk konsantrasyonlarina direnclidirler. M. hominis ise 14 ve 15 uyeli makrolidlere dogal direncliyken (eritromisin, roksitromisin, klaritromisin ve azitromisin), 16 uyeli makrolidlere (josamisin ve miokamisin) ve linkomisine duyarlidir (3). Vargovic ve arkadaslari (18) yaptiklari bir calismada U. urealyticum izolatlarinin %99.21'inin klindamisine, %7.10'unun eritromisine direncli oldugunu, M. hominis izolatlarinin tamaminin eritromisin ve azitromisine direncli oldugunu bildirmislerdir. Redelinghuys ve arkadaslari (19) ise Ureaplasma izolatlarinin %80'inin eritromisine, %73'unun tetrasikline direncli oldugunu, M. hominis'le birlikte eszamanli ureyen izolatlarin her ikisinin de %97 oraninda eritromisin ve tetrasikline direncli oldugunu bildirmislerdir. Ulkemizde Bayraktar ve arkadaslari (20)'nin gebelerde yaptigi bir calismada U. urealyticum prevalansi %24, M. hominis prevalansi %2, her ikisinin birlikte pozitifligi %3 olarak bildirilmistir. U. urealyticum icin ofloksasin, eritromisin, siprofloksasin, azitromisin ve klaritromisin icin direnc oranlari sirasiyla %85.2, %22.2, %92.6, %22.2 ve %7.4 olarak bildirilmistir. Bu oranlar M. hominis icin sirasiyla %60, %100, %40, %40 ve %40 olarak bildirilmistir. Besli ve arkadaslari (21), genitouriner sistem orneklerinde M. hominis ve U. urealyticum varligini arastirmislar ve degerlendirilen orneklerin %22.2'sinde U. urealyticum, %2.9'unda U. urealyticum ve M. hominis koinfeksiyonu, %0.2'sinde M. hominis uremesi oldugunu bildirmislerdir. U. urealyticum icin duyarlilik oranlarini minosiklin icin %98.5, doksisiklin icin %98.1, josamisin icin %98.1 olarak saptamislar ve bu oranlarin M. hominis icin sirasiyla %96.2, %94.3 ve %88.7 oldugunu bildirmislerdir. Bizim calismamizda ise U. urealyticum izolatlari siprofloksasin ve klindamisine sirasiyla %84.5 ve %85.96 oraninda direncli; benzer sekilde M. hominis izolatlari %67.34 ve %70.75 oraninda direncli bulundu. Cinsiyete gore direnc oranlarina baktigimizda, M. hominis icin siprofloksasin direnci kadinlarda daha yuksek bulunup istatiksel olarak anlamli bir fark oldugu saptandi ([chi square]= 4.336, p=0.037). Kadinlarin anatomileriden dolayi daha sik idrar yolu infeksiyonu gecirmesi ve bu nedenle siprofloksasinin kadinlarda kullaniminin direnc oranlarini artirdigini dusunmekteyiz. Minosikline direnc oranlari oldukca dusuk olup U. urealyticum ve M. hominis icin sirasiyla %0.39 ve %1.36 olarak saptandi.

Genital mikoplazma infeksiyonlari cinsel acidan aktif yetiskinlerde daha sik gorulurler. Vaginada potansiyel patojen olarak varligi yas, hormonlar, seksuel aktivite ve gebelige bagli olarak degismektedir. Uretken cagdaki erkeklerde kisirlik nedenleri arasindadir (22,23). Calismamizda idrarinda U. urealyticum ve/veya M. hominis ureyen hastalarin yas ortalamalari 41.32 olup yasa gore dagilimina baktigimizda genc eriskinlerde daha sik gorulmesi literaturu desteklemektedir. Idrarinda U. urealyticum ureyen hastalarin yas gruplari ve cinsiyeti arasinda istatistiksel olarak anlamli bir fark bulundu ([chi square]= 29.391, p=0.000) (Tablo 2).

Selek ve arkadaslari (24) idrar orneklerinden yaptiklari bir calismada kis aylarinda M. hominis izolasyonu oranini %13.8, U. urealyticum izolasyonu oranini %17 olarak saptamislar ve kis aylarinda genital mikoplazma gorulme oraninin daha fazla oldugunu bildirmislerdir. Calismamiz da bu verileri desteklemektedir. M. hominis izolasyonu orani kis aylarinda %34.68 olarak saptanirken bu oran U. urealyticum icin %28.07 olarak bulundu.

Sonuc olarak, genc eriskinlerde daha cok gorulen M. hominis ve U. urealyticum etkenleri urogenital sistem infeksiyonlarinda goz ardi edilmemelidir. Calismamizda M. hominis ve/veya U. urealyticum uremesi olan hastalarin yaklasik yarisinin rutin idrar kulturunde uremesi olmamasindan dolayi tedavide urogenital M. hominis ve U. urealyticum infeksiyonlarinin da varligi goz onunde bulundurularak ozellikle gebelik gibi riskli durum varliginda bu etkenlerin tanisina yonelik laboratuvar testlerinin kullanilmasi onerilir.

DOI: 10.5152/kd.2019.10

Cikar Catismasi

Yazarlar, herhangi bir cikar catismasi bildirmemislerdir.

Kaynaklar

(1.) Waites KB, Taylor-Robinson D. Mycoplasma and Ureaplasma. In: Jorgensen JH, Pfaller MA, Carrol KC, et al., eds. Manual of Clinical Microbiology, 11th ed. Washington, DC: ASM Press, 2015: 1088-105.

(2.) Esen B, Gozalan A, Sevindi DF, et al. Ureaplasma urealyticum: presence among sexually transmitted diseases. Jpn J Infect Dis. 2017; 70(1): 75-9.

(3.) D'Inzeo T, De Angelis G, Fiori B, et al. Comparison of Mycoplasma IES, Mycofast Revolution and Mycoplasma IST2 to detect genital mycoplasmas in clinical samples. J Infect Dev Ctries. 2017; 11(1): 98-101.

(4.) Lee MY, Kim MH, Lee WI, Kang SY, Jeon YL. Prevalence and antibiotic susceptibility of Mycoplasma hominis and Ureaplasma urealyticum in pregnant women. Yonsei Med J. 2016; 57(5): 1271-5.

(5.) Piccinelli G, Gargiulo F, Biscaro V, Caccuri F, Caruso A, De Francesco MA. Analysis of mutations in DNA gyrase and topoisomerase IV of Ureaplasma urealyticum and Ureaplasma parvum serovars resistant to fluoroquinolones. Infect Genet Evol. 2017; 47: 64-7.

(6.) Davenport M, Mach KE, Shortliffe LM, Banaei N, Wang TH, Liao JC. New and developing diagnostic technologies for urinary tract infections. Nat Rev Urol. 2017; 14(5): 296-310.

(7.) Pelit S, Bulut ME, Bayraktar B. Uretrit semptomlari olan erkek hastalarda Neisseria gonorrhoeae, Chlamydia trachomatis, Ureaplasma urealyticum ve Mycoplasma hominis sikliginin arastirilmasi. Bakirkoy Tip Derg. 2017; 13(1): 10-3.

(8.) Rahman SM, Hassan RA, Sakna NA. Antimicrobial susceptibility pattern of genital Mycoplasmas among a group of pregnant women. Alexandria Journal of Medicine. 2016; 52(4): 353-8.

(9.) Mortazavi M, Seyrafian S, Shahidi S, Abadpour Z, Shahbazi F. Pyuria as a screening test for detection of urinary tract infection in patients on long-term hemodialysis. Iranian Journal of Kidney Diseases. 2011; 5(1): 50-2.

(10.) Kilic A, Dundar D, Kuzucu C, Yagci S, Ilki A, Colak D. Tibbi Mikrobiyoloji Uzmanlari Icin Klinik Ornekten Sonuc Raporuna Uygulama Rehberi: Uriner Sistem Ornekleri. Ankara: Klinik Mikrobiyoloji Uzmanlik Dernegi, 2015: 19-21.

(11.) Aslan U, Dogan B, Celikbilek N, et al. Tibbi Mikrobiyoloji Uzmanlari Icin Klinik Ornekten Sonuc Raporuna Uygulama Rehberi: Genital Sistem Ornekleri. Ankara: Klinik Mikrobiyoloji Uzmanlik Dernegi, 2015: 14-8.

(12.) Sleha R, Bostikova V, Hampl R, et al. Prevalence of Mycoplasma hominis and Ureaplasma urealyticum in women undergoing an initial infertility evaluation. Epidemiol Mikrobiol Imunol. 2016; 65(4): 232-7.

(13.) Ito S, Hanaoka N, Shimuta K, et al. Male non-gonococcal urethritis: From microbiological etiologies to demographic and clinical features. Int J Urol. 2016; 23(4): 325-31.

(14.) Plecko V, Zele-Starcevic L, Tripkovic V, et al. Unusually low prevalence of Mycoplasma genitalium in urine samples from infertile men and healthy controls: a prevalence study. BMJ Open. 2014; 4(8): e005372.

(15.) Ponyai K, Mihalik N, Ostorhazi E, et al. Incidence and antibiotic susceptibility of genital mycoplasmas in sexually active individuals in Hungary. Eur J Clin Microbiol Infect Dis. 2013; 32(11): 1423-6.

(16.) Ito S, Tsuchiya T, Yasuda M, Yokoi S, Nakano M, Deguchi T. Prevalence of genital mycoplasmas and ureaplasmas in men younger than 40 years-of-age with acute epididymitis. Int J Urol. 2012; 19(3): 234-8.

(17.) Daxboeck F, Zitta S, Stadler M, Iro E, Krause R. Mycoplasma hominis and Ureaplasma urealyticum in patients with sterile pyuria. J Infect. 2005; 51(1): 54-8.

(18.) Vargovic M, Pasini M, Papic N, et al. Antimicrobial susceptibility of Ureaplasma urealyticum and Mycoplasma hominis. Sex Transm Infect. 2014; 90(1): 69.

(19.) Redelinghuys MJ, Ehlers MM, Dreyer AW, Lombaard HA, Kock MM. Antimicrobial susceptibility patterns of Ureaplasma species and Mycoplasma hominis in pregnant women. BMC Infect Dis. 2014; 14(1): 171.

(20.) Bayraktar MR, Ozerol IH, Gucluer N, Celik O. Prevalence and antibiotic susceptibility of Mycoplasma hominis and Ureaplasma urealyticum in pregnant women. Int J Infect Dis. 2010; 14(2): e90-5.

(21.) Besli Y, Karatuna O, Akyar I. Genitouriner sistem orneklerinde ureyen Ureaplasma urealyticum ve Mycoplasma hominis kokenlerinin in vitro antibiyotiklere duyarliliklarinin degerlendirilmesi. Ankem Derg. 2017; 31(3): 97-105.

(22.) Taylor-Robinson D. Mollicutes in vaginal microbiology: Mycoplasma hominis, Ureaplasma urealyticum, Ureaplasma parvum and Mycoplasma genitalium. Res Microbiol. 2017; 168(9-10): 875-81.

(23.) Huang C, Zhu HL, Xu KR, Wang SY, Fan LQ, Zhu WB. Mycoplasma and ureaplasma infection and male infertility: a systematic review and meta-analysis. Andrology. 2015; 3(5): 809-16.

(24.) Selek MB, Bektore B, Kula Atik T, Yalcin B, Baylan O, Ozyurt M. Investigating the presence of Mycoplasma hominis-Ureaplasma urealyticum and in vitro antimicrobial susceptibilities in patients with sterile pyuria. Turgut Ozal Tip Merkezi Dergisi. 2014; 21(4): 286-90.

ORCID iDs of the authors: N.U.T. 0000-0003-3544-3509; K.E. 0000-0002-4544-9325; C.O. 0000-0001-5428-3630

4. Ulusal Klinik Mikrobiyoloji Kongresi (8-12 Kasim 2017, Antalya)'nde bildirilmistir.

Presented at the 4th National Congress of Clinical Microbiology (8-12 November 2017, Antalya).

Yazisma Adresi / Address for Correspondence:

Nazmiye Ulku Tuzemen, Bursa Uludag Universitesi, Tip Fakultesi, Tibbi Mikrobiyoloji Anabilim Dali, Gorukle, Bursa, Turkiye

E-posta/E-mail: ulku_kocman@hotmail.com

(Gelis / Received: 26 Subat / February 2018; Kabul / Accepted: 6 Haziran / June 2018)

Nazmiye Ulku Tuzemen [1] (iD), Kadir Efe [2] (iD), Cuneyt Ozakin [1] (iD)

[1] Bursa Uludag Universitesi, Tip Fakultesi, Tibbi Mikrobiyoloji Anabilim Dali, Bursa, Turkiye

[2] Dortcelik Cocuk Hastaliklari Hastanesi, Tibbi Mikrobiyoloji Laboratuvari, Bursa, Turkiye

Caption: Sekil 3. Mycoplasma hominis ve Ureaplasma urealyticum uremelerinin mevsimlere gore dagilimi.
Tablo 1. Cinsiyete Gore Mycoplasma hominis ve Ureaplasma
urealyticum Direnc Oranlari

                               Direnc Oranlari (%)

                        CIP     CC      LVX     OFX     TE

U. urealyticum     E   78.57   84.69   16.32   23.46   22.45
                   K   85.54   86.14   15.21   23.49   18.98
M. hominis         E   47.61   57.14   23.80   33.33   19.04
                   K   70.63   73.01   26.98   22.22   7.94

                           Direnc Oranlari (%)

                        CLR      E      M      ROK

U. urealyticum     E   13.27   18.37    0     15.30
                   K   12.50   14.46   0.45   13.10
M. hominis         E     *       *      0       *
                   K     *       *     1.59     *

E: erkek, K: kadin, CIP: siprofloksasin, CC: klindamisin, LVX:
levofloksasin, OFX: ofloksasin, TE: tetrasiklin, CLR:
klaritromisin, E: eritromisin, M: minosiklin, ROK: roksitromisin.

* Dogal direncli olduklari icin degerlendirmeye alinmamistir.

Tablo 2. Mycoplasma hominis ve Ureaplasma urealyticum Uremesi Olan
Hastalarin Yas Gruplarina Gore Dagilimi

                                      M. hominis * (n=147)

                                  Kadin (n=126)     Erkek (n=21)

Yas                              Sayi     (%)      Sayi      (%)

Cocuk (0-10 arasi)                0       (0)        1      (4.76)
Ergen (11-17 arasi)               2      (1.58)      0       (0)
Genc yetiskin (18-40 arasi)       59    (46.83)      8     (38.10)
Yetiskin (41-65 arasi)            55    (43.65)      9     (42.86)
Yasli (>65)                       10     (7.94)      3     (14.28)

                                 U. urealyticum ([dagger]) (n=762)

                                 Kadin (n=664)      Erkek (n=98)

Yas                              Sayi      (%)      Sayi      (%)

Cocuk (0-10 arasi)                 0       (0)        3      (3.06)
Ergen (11-17 arasi)                5      (0.76)      0       (0)
Genc yetiskin (18-40 arasi)       364    (54.81)     42     (42.86)
Yetiskin (41-65 arasi)            262    (39.46)     42     (42.86)
Yasli (>65)                       33      (4.97)     11     (11.22)

* p=0.114. ([dagger]) p=0.000.

Sekil 1. Ureaplasma urealyticum'un antibiyotik duyarlilik sonuclari.
S: duyarli, I: orta duyarli, R: direncli, CIP: siprofloksasin, CC:
klindamisin, LVX: levofloksasin, OFX: ofloksasin, TE: tetrasiklin,
CLR: klaritromisin, E: eritromisin, M: minosiklin, ROK: roksitromisin.

     CIP     CC      LVX     OFX     TE      CLR      E

R   84.65   85.96   15.35   23.49   19.42   12.6    14.96
I   9.97    8.66    14.96   54.46   24.93   7.61    7.09
S   5.38    5.38    69.69   22.05   55.65   79.79   77.95

      M      ROK

R   0.39    13.39
I   0.92    9.84
S   98.69   76.77

Note: Table made from bar graph.

Sekil 2. Mycoplasma hominis'in antibiyotik duyarlilik sonuclari. S:
duyarli, I: orta duyarli, R: direncli. S: duyarli, I: orta duyarli,
R: direncli, CIP: siprofloksasin, CC: klindamisin, LVX: levofloksasin,
OFX: ofloksasin, TE: tetrasiklin, M: minosiklin.

     CIP     CC      LVX     OFX     TE       M

R   67.34   70.75   26.53   23.81   9.52    1.36
I   16.33   6.12    26.53   44.22   12.93   4.08
S   16.33   23.13   46.94   31.97   77.55   94.56

Note: Table made from bar graph.
COPYRIGHT 2019 AVES
No portion of this article can be reproduced without the express written permission from the copyright holder.
Copyright 2019 Gale, Cengage Learning. All rights reserved.

Article Details
Printer friendly Cite/link Email Feedback
Title Annotation:Original Article/Ozgun Arastirma
Author:Tuzemen, Nazmiye Ulku; Efe, Kadir; Ozakin, Cuneyt
Publication:KLIMIK Journal
Article Type:Report
Date:Apr 1, 2019
Words:3359
Previous Article:Antibiotic Susceptibility of Enterococcal Strains: Comparison of Clinical Breakpoint Interpretations for Disk Diffusion According to the CLSI and...
Next Article:Seroprevalence of Measles, Rubella, Mumps and Varicella in Health Care Workers/Saglik Personelinde Kizamik, Kizamikcik, Kabakulak ve Sucicegi...
Topics:

Terms of use | Privacy policy | Copyright © 2019 Farlex, Inc. | Feedback | For webmasters