Printer Friendly

Evaluation of patients with autoimmune hepatitis: eleven years of experience/Otoimmun hepatitli olgularimizin irdelenmesi: 11 yillik deneyimimiz.

Giris

Otoimmun hepatit (OIH) nedeni bilinmeyen, kronik, ilerleyici, enflamatuar bir karaciger hastaligidir. Serumda cesitli otoantikorlarin varligi, gamaglobulin yuksekligi ve histolojik olarak periportal veya portal alanda mononukleer hucre enfiltrasyonu (guve yenigi nekrozu) ile tanimlanmaktadir (1-5). Immunoserolojik bulgulara gore tip 1, tip 2, tip 3 ve tanimlanamayan olmak uzere dort tip OIH tarif edilmistir (6-11). Otoimmun hepatit en sik 10 ve 20 yaslarinda gorulur. Tedavi edilmediginde hizla siroza ilerlediginden erken tani ve tedavi bu tur sorunlarin onlenmesinde oldukca onemlidir. Esas tedavi kortikosteroidlerdir. Ancak uzun sureli kullanimlarina bagli gelisebilecek yan etkilerin onlenmesi icin ek bir immun baskilayici ilac ile birlikte tedavi yaklasimlari onem kazanmaktadir (6,8). Calismamizda otoimmun hepatitli 31 hastanin klinik, laboratuvar bulgulari, tedavi yanitlarini ve izlem sonuclarini irdeledik.

Gerec ve Yontem

Sisli Etfal Egitim ve Arastirma Hastanesi, Cocuk Gastroenteroloji Birimi'nde Ocak 1998 ile Aralik 2009 tarihleri arasinda 35 olgu OIH tanisi ile izlendi. Bir olgu basvuru aninda hizla akut karaciger yetersizligine ilerledigi, uc olgu da dekompanse OIH oldugu icin calismaya alinmadi. Olgularin demografik ozellikleri, klinik ve laboratuvar bulgulari, insan lokosit antijen (Human Leucocyte Antigene-HLA) tipleri, karaciger biyopsi ve tedavi yaniti ile izlemdeki sonuclari geriye donuk olarak dosyalarindan incelendi. Otoimmun hepatit tanisi, "International Autoimmune Hepatitis Group (IAIHG)" olcutlerine gore kondu (12,13). Antinukleer antikor (ANA) ve/veya duz kas antikoru (SMA) pozitif saptananlar tip 1, "liver-kidney microsomal" tip-1 antikor (LKM-1) pozitifligi olanlar tip 2, "soluble liver antigen" antikoru (anti-SLA) pozitif saptananlar tip 3 OIH ve otoantikor saptanmayanlar ise tanimlanamayan OIH olarak degerlendirildi. Akut viral hepatit bulgularina benzer (ates, sarilik, karin sag ust kadraninda agri ve transaminazlarda 500 IU/L'den fazla yukselme) bulgularla gelen olgular akut form; istahsizlik, asit, karaciger-dalak buyuklugu, acilip kapanan sarilik gibi bulgularla gelen olgular kronik form olarak siniflandirildi. Tum olgularin: tam kan sayimi, karaciger islev testleri, albumin, total protein, immunoglobulinler, protrombin zamani, alfa-1-antitripsin, ferritin, bakir, seruloplazmin duzeyi ve 24 saatlik idrarda bakir atilim miktari hastanemiz Biyokimya Laboratuvarinda; hepatit A, B, C gostergeleri, sitomegalovirus ve Ebstein-Bar virus (EBV) serolojisi hastanemiz Mikrobiyoloji Laboratuvari'nda incelendi. Anti nukleer antikor, SMA, antimitokondriyal antikor (AMA), LKM-1, Anti-SLA antikorlari indirekt immunfloresan yontemi ile Cerrahpasa Universitesi Tip Fakultesi Mikrobiyoloji Laboratuvari'nda, sinif I ve II HLA antijenleri ise ayni hastanenin Kan Merkezi'nde "complement-dependent lymphomicrotoxicity " test yontemi ile arastirildi. Her bir antikor icin 1/40'in ustundeki degerler yuksek kabul edildi. Tum olgularin karaciger ve dalak buyuklugu, parankim durumu karin ultrasonografisi ile incelendi. Dalak buyuklugu saptanan olgulara endoskopi yapildi. Yirmi yedi olguya tedavi oncesi, pihtilasma testleri bozuk olan dort olguya tedavi baslandiktan dort ay sonra karaciger igne biyopsisi yapildi. Hastanemiz patoloji bolumunde ayni patolog tarafindan, nekroenflamatuar etkinlik derecesi ve fibroz derecesi "Knodell Histological Activity Index'' (14,15) kullanilarak degerlendirildi.

Tedavi basladiktan sonra olgular her ay klinik ve biyokimyasal degerlerine gore degerlendirildi. Transaminaz duzeyleri ucuncu ayda normalden 1,5-2 kat yuksek olan olgularda tedaviye azatiyopirin (AZA) eklendi. Serum alanin aminotransferaz (ALT) ve aspartat aminotransferaz (AST) duzeyleri; 6-24 ay icinde normal degerlere donen olgular tam yanitli, iki yila kadar normale donmeyip ancak baslangic duzeyine gore azalan olgular kismi yanitli, iki yillik izlem suresince hic azalma olmamasi ise yanitsizlik olarak degerlendirildi. Tedavi yaniti aldiktan veya tedavi kesildikten sonra ALT ve AST duzeyindeki artis hastaligin tekrarlamasi olarak kabul edildi (16). Tum olgular yan etkiler ve diger otoimmun hastaliklar (Colyak hastaligi, tip-1 seker hastaligi, otoimmun tiroidit) yonunden arastirildi.

Istatistiksel analiz

Istatiksel analizde, SPSS 2000-10,0 programi kullanildi. Olgularin laboratuvar degerlerinin karsilastirilmasi Annova coklu karsilastirma testi ile yapildi.

Bulgular

Calismaya alinan 31 hastanin 20'si kiz (%64,5), 11'i erkek (%35,5) olup, yaslari 4-17 yil arasinda (12 [+ or -] 2,68 yil) idi. Basvurudaki klinik bulgularina gore 17'si (%54,8) akut, 14'u (%45,2) kronik tip olan olgularin belirtilerin baslangicindan tani konuldugu ana kadar gecen sure 2-25 ay (ort. 10 ay) idi. Otoantikor pozififligine gore 18'i (%58) tip-1, altisi (%19,5) tip-2 ve yedisi (%22,5) tanimlanamayan OIH olarak degerlendirildi. Tip 3 olgumuz yoktu. Dort olguda HAV IgM ve IgG, alti olguda EBV IgM pozitifligi, iki olguda da Coombs pozitif otoimmun hemolitik anemi, bir olguda ailesel Akdeniz atesi birlikteligi mevcuttu. Antimitokondriyal antikoru pozitif ve kolestazi olan dort olgunun manyetik rezonans (MR) kolanjiyografisi normal saptandigindan birincil sklerozan kolanjitten uzaklasildi. Olgularin klinik ve fizik muayene bulgulari Tablo 1'de gosterilmektedir. Otoimmun hepatit tiplerine gore biyokimyasal veriler incelendiginde: Gama glutamil transpeptidaz (GGT), total bilirubin, immunglobulin G, total protein, kolesterol artisinin tip 1'de, AST-ALT (0-35 IU/L, 0-45 IU/L) artisinin tip 2' de, protrombin zamaninda uzamanin ise tanimlanamayan tipte daha belirgin oldugu gozlendi. Ancak veriler arasinda istatistiksel olarak farklilik yoktu (Tablo 2). Tum olgularin 11'inde (%35) hipoalbuminemi (alb<3,5 gr/dL), dordunde (%13) protrombin zamaninda uzama ve bes olguda trombosit sayisinda dusukluk (<150 000/[mm.sup.3]) saptandi. Alti olguda (%19,5) ANA pozitifligi, 16 olguda (%51,6) SMA poztifligi ve alti olguda (%19,5) LKM-1 poztifligi saptandi. Antimitokondriyal antikor dort hastada pozitif olup, bunlardan birinde ANA da pozitifti.

Otoimmun hepatit tiplerine gore histopatolojik bulgularin dagilimi Tablo 3'te gosterilmektedir. insan lokosit antijenlerinden A24,9, A26, A32, DRB1,15 tip 1'de, A26, B51, DRB1,11 tip 2'de ve A32 ve DRB1,04 siniflandirilamayan tipte daha fazla siklikta saptandi.

Tum olgulara steroid olarak prednizolonun okzazolinik turevi olan deflazakort 2 mg/kg/gun (en fazla: 60 mg/gun) dozunda baslandi. Tedaviye yanit dort haftada bir degerlendirildi. Serum ALT, AST duzeyi ve klinige gore deflazakortun dozu 6-8 haftada bir 2,5 veya 5 mg azaltilarak 5 mg/gun devam dozuna kadar inildi. Devam dozuna ulasma suresi ortalama 11 ay idi. Ucuncu ayin sonunda transaminazlar normalin 1,5 katindan yuksek olan 10 olguya AZA 1-2 mg/kg/gun (en fazla: 75 mg/gun) dozlarinda eklendi. Iki yilin sonunda 24 (%77,4) olgu tam yanitli, bes (%16,1) olgu kismi yanitli, iki (% 6,4) olgu ise yanitsiz olarak degerlendirildi. Yanitsiz iki olgu daha sonra izlemden cikti. Uc yillik izlem sonunda fizik muayane ve laboratuvar degerleri normal saptanan hastalarda deflazakort dozu 5mg/gun aiiri ve AZA dozu 5-10 mg/gune kadar azaltildi. Bes yillik izlem sonrasi ALT, AST duzeylerinin yanisira karacigerin histopatolojik incelemesi normal saptanan alti (%20,7) olgunun tedavileri sonlandirildi. Bir olguda alti ay sonra hastalik tekrarladigi icin tekrar ayni tedavi baslandi. Tedavisi kesilen bes (%16) olgunun ikisi alti, ikisi bes, biri ise dort yildan beri sorunsuz olarak izlenmektedir. Ikinci yilda tam yanitli 23 olgunun besinde ortalama 82 ay (48-96 ay) transaminazlar normal olmasina ragmen trombosit sayisinin 150 000/[mm.sup.3]'den dusuk olmasi uzerine endoskopik inceleme tekrarlandi ve ozofagusta varis saptandi. Bununla birlikte henuz olgularin hicbirinde varis kanamasi gozlenmedi. Olgular halen sorunsuz olarak devam tedavisini almaktadirlar. Toplam izlem suresi ortalama 4,68 [+ or -] 0,44 yil (1-9 yil) olan olgularin hicbirinde hiperglisemi, hipertansiyon ve AZA'ya bagli anemi saptanmadi. Tum olgularin dordunde deflazakortun ilk uc ayinda "cushingoid" gorunum saptandi ancak tedavi dozu azaltildikca bu gorunum de kayboldu. Olgularin kilo ve boylari yaslarina uygun egriler dogrultusunda idi. Besinde katarakt, altisinda osteopeni, dordunde osteoporoz saptandi (Tablo 4). Olgularimizda yapilan taramalar sonucu herhangi baska bir otoimmun hastalisa rastlanmadi.

Tartisma

Otoimmun hepatitin nedeni tam bilinmemekle birlikte, hepatositlere karii otoantikor gelismesinde genetik yatkinlik ile cevresel etkenlerin etkili oldugu dusunulmektedir. Otoimmun hepatitlerin %80'i tip 1, %4' u tip 2, %3'u daha nadir bir tip olan tip 3 den olusmaktadir (2,3,5,8). Otoantikorlarin saptanamadigi ancak klinik ve histolojik incelemenin uyumlu oldugu tip tanimlanamayan OIH olarak adlandirilir (11). Otoimmun hepatit kizlarda erkeklerden daha fazla olup (%57-93), en sik 10-20 yaslar arasinda (ortalama 10 yas) gorulmektedir (11,17-19). Biz de kiz olgulari %64,5 oraninda, yas ortalamamizi da 12 yil olarak saptadik. Hastaligin baslangic yasi ile tani konulmasina kadar gecen sure, bir calismada alti ay (20), diger iki calismada sekiz ay (18,19) bulunmuitur. Biz bu sureyi 10 ay (2-25 ay) bulduk.

Otoimmun hepatitli olgular akut veya kronik bulgularla basvurmaktadir. Kuzey Amerika ve Avrupa'da olgularin %26-40'i akut bulgularla basvururken, Hindistan'da bu oran oldukca dusuk (%13,1) bildirilmistir (21). Cocuk olgularin %82'sinin akut hepatit bulgulari ile basvurdugunu belirtmislerdir (22). Olgularimiz Gregorio ve ark. (17) verilerine benzer olarak %54,8 oraninda akut hepatit bulgulari ile basvurdu.

Calismalarda OIH'li olgularin %62-92'sinin tip 1, %8-38'inin tip 2 oldugu bildirilmistir (17-19,23). Olgularimizin %58'i tip 1, 19,3'u tip 2 olup bu da literatur verileri ile uyumlu idi. Otoimmun hepatit tip 1, ANA ve/veya SMA otoantikor pozitifligi ile birliktedir. Iran'li cocuklarda ANA'yi %16,7-%67, SMA'yi %50%-53 ve ANA-SMA birlikteligini %73,3 bulmuslardir (19,23). Ozen ve ark. (18) ANA'yi %35,7, SMA'yi %25 ve birlikteligi %60 bulmuslardir. Calismamizda olgularin %18,3'unde ANA, %51,6'sinda SMA, %13'unde ise ANA ve SMA birlikteligi saptadik. Gregorio ve ark. (17) 20 yil izledikleri ANA/SMA pozitif olgularda siroz gorulme sikligini fazla saptamislardir. Bizim olgularimizdan agir fibrozu olan ancak sirozu saptanamayan ucunun de tip 1 olmasi dikkat cekiciydi. Otoimmun hepatitte AMA pozitifligi, genelde diger otoantikorlarla birlikte olmaktadir (24,26). Biz de AMA'si pozitif olan uc olgumuzun ikisinde LKM-1, birinde ANA pozitif saptadik. Literaturde LKM-1 antikor pozitifligi %13-23 oraninda bildirilirken (19,23), biz 31 olgunun altisinda (%19,3) LKM-1'i pozitif bulduk. Literaturde belirtildigi gibi (17,18,26) bizim olgularimizda da basvuru aninda en sik belirti sarilik (%71), klinik bulgu olarak da karaciger (%77,4) ve dalak buyuklugu idi (%54). Bu hastalarda transaminazlarda 2-50 kat oraninda artis saptanirken, %20-50 oraninda da hipoalbuminemi olabilecegi bildirilmistir (17,18,26). Olgularimizda AST'nin 50, ALT'nin 40 kata kadar arttigi gozlenirken, %35 oraninda hipoalbuminemi, %42 oraninda protombin zamaninda uzama saptadik. Otoimmun hepatit, oto enflamatuvar hastaliklarla %22-50 oraninda birliktelik gostermektedir (17,20). Hastalarimizin ikisinde (%7) otoimmun hemolitik anemi, birinde ailesel Akdeniz atesi saptadik. Hastaligin ortaya cikmasinda genetik nedenlerin yani sira kizamik, EBV, hepatit A gibi viral enfeksiyonlar ve cevresel etkenler sorumlu tutulmaktadir (4,17,27,28). Olgularimizin dordunde HAV IgM-IgG, altisinda EBV IgM pozitifti ve bu viral enfeksiyonlarin OIH'in ortaya cikmasinda etkili olabilecegini dusunduk.

Calismalarda HLA DRB1,04'un onemli risk etmeni oldugu bildirilmektedir (29-38). Tip-1 olgularimizda A24,9, A26, A32, DRB1,15, tip-2'de A26, B51, DRB1,11, siniflandirilamayan tipte ise A32 ve DRB1,04'u daha fazla saptarken, HLA DRB1,15 yuksekliii Kuzey Avrupa ve Amerika verilerine benzer idi (39,40).

Gunumuzde OIH'e uygulanan tedavi tek basina prednizon veya prednizolona ilave diger bir immun baskilayici ilac olan AZA'dir. Buyume cagindaki cocuklar uzun sureli steroid kullanimina bagli toksik etkiler acisindan risk tasir (41-45). Deflazakort prednizolonun okzazolinik turevi olup glukoz ve kemik metabolizmasina yan etkileri daha azdir. Deflazakortun yan etkisinin daha az olmasi ve tedavideki etkinligi nedeni ile kullanilabilecegini bildiren veriler olmasi nedeni ile olgularimizda deflazakort kullandik (44,45). Transaminazlarda azalma olmayan 10 olguya AZA ekledik. Iki yilin sonunda tedaviye tum olgularin %77,4'u tam yanit, %16'si kismi yanit verirken, %6,4'unde ise yanit alinamadi. Deflazakort ile ilgili az sayida veri olmakla birlikte sonuclarimiz literatur verilerine benzer bulundu (44,45). Olgularin tedavi sonrasi izlemlerinde karaciger enzimleri normal olsa bile, yillar sonra ciddi karaciger dekompansasyonu gelisebilecegi ve tanidan 10-15 yil sonra hastalarin %10'una karaciger nakli gerekebilecegi belirtilmektedir (46). Gregorio ve ark. (17) immun baskilayici alan %97 olgunun %8'ine tanidan ortalama bes yil sonra karaciger nakli yapildigini bildirmislerdir. Gec yanitli bes olgumuzun transaminazlari normal olmasina ragmen yedi yil sonraki karaciger histopatolojik incelemelerinde belirgin fibroz saptanmasi ve ozofagusta varis gorulmesi karaciger sirozunun gelistigini dusundurdu, ancak bu olgularin hicbirinde henuz varis kanamasi gozlenmedi.

Cocukluk cagi OIH'de erken tani ve tedavinin, siroza ilerleyis hizini azalttigi ve yasam suresini uzattigi bilinmektedir. Tedavide kullandigimiz deflazakortun yan etkisinin az, tedavinin etkin oldugu gozlendiginden OIH'li cocuklarda kullanilabilecegi gorusundeyiz. Bununla birlikte, uzun izlem sureli olgu sayisi arttikca hastaligin sonuclari hakkinda daha aydinlatici verilerin elde edilecegini dusunmekteyiz.

Cikar catismasi: Bildirilmemistir.

DOI: 10.4274/tpa.581

Kaynaklar

(1.) Oettinger R, Brunnberg A, Gerner P Wintermeyer P Jenke A, Wirth S. Clinical features and biochemical data of Caucasian children at diagnosis of autoimmune hepatitis. J Autoimmun 2005; 24: 79-84.

(2.) Mackay IR. Historical reflections on autoimmune hepatitis. World J Gastroenterol 2008; 14: 3292-300.

(3.) Vergani D, Mieli-Vergani G. Aetiopathogenesis of autoimmune hepatitis. World J Gastroenterol 2008; 14(21): 3306-12.

(4.) Czaja AJ. Autoimmune hepatitis: evolving concepts and treatment strategies. Dig Dis Sci 1995; 40: 435-56.

(5.) Z Ben-Ari, Czaja AJ. Autoimmune hepatitis and variant forms. Gut 2001; 49: 589-94.

(6.) Czaja AJ. Clinical features, differential diagnosis and treatment of autoimmune hepatitis in the elderly. Drugs Aging 2008; 25: 219-39.

(7.) Czaja AJ, Doherty DG, Donaldson PT. Genetic bases of autoimmune hepatitis. Dig Dis Sci 2002; 47: 2139-50.

(8.) Zachou K, Rigopoulou E, Dalekos GN. Autoantibodies and autoantigens in autoimmune hepatitis: important tools in clinical practice and to study pathogenesis of the disease. J Autoimmune Dis 2004; 15: 1-2.

(9.) Djilali-Saiah I, Fakhfakh A, Louafi H, Caillat-Zucman S, Debray D, Alvarez F. HLA class II influences humoral autoimmunity in patients with type 2 autoimmune hepatitis. J Hepatol 2006; 45: 844-50.

(10.) Ma Y, Bogdanos DP, Hussain MJ, et al. Polyclonal T-cell responses to cytochrome P450IID6 are associated with disease activity in autoimmune hepatitis type 2. Gastro 2006; 130: 868-82.

(11.) BeNomo-Brandao MA, Costa-Pinto EA, De Tommaso AM, Hessel G. Clinical and biochemical features of autoimmune hepatitis in 36 pediatric patients. Arq Gastroenterol 2006; 43: 45-9.

(12.) Alvarez F, Berg PA, Bianchi FB, et al. International Autoimmune Hepatitis Group report: review of criteria for diagnosis of autoimmune hepatitis. J Hepatol 1999; 31: 929-38.

(13.) Czaja AJ. Performance parameters of the diagnostic scoring systems for autoimmune hepatitis. Hepatology 2008; 48: 1540-8.

(14.) Knodell RG, Ishak KG, Black WC, et al. Formulation and application of a numerical scoring system for assessing histological activity in asymptomatic chronic active hepatitis. Hepatology 1981; 1: 431-5.

(15.) Desmet VJ, Gerber M, Hoofnagle JH, Manns M, Scheuer PJ. Classification of chronic hepatitis: diagnosis, grading and staging. Hepatology 1994; 19: 1513-20.

(16.) Fallatah HI, Akbar HO, Qari YA. Autoimmune hepatitis: single-center experience of clinical presentation, response to treatment and prognosis in Saudi Arabia. Saudi J Gastroenterol 2010; 16: 95-9.

(17.) Gregorio GV, Portmann B, Reid F, et al. Autoimmune hepatitis in childhood: a 20-year experience. Hepatology 1997; 25: 541-7.

(18.) Ozen H, Kocak N, Saltik IN, Yuce A, Gurakan F Autoimmune hepatitis. Indian J Pediatr 2001; 68: 725-8.

(19.) Rafeey M, Kianrad M, Hasani A. Autoimmune hepatitis in Iranian children. Indian J Gastroenterol 2007; 26: 11-3.

(20.) Maggiore G, Veber F, Bernard O, et al. Autoimmune hepatitis associated with anti-actin antibodies in children and adolescents. J Pediatr Gastroenterol Nutr 1993; 17: 376-81.

(21.) Choudhuri G, Somani SK, Baba CS, Alexander G. Autoimmune hepatitis in India: profile of an uncommon disease. BMC Gastroenterol 2005; 5: 27.

(22.) Porta G, Miura IK, Cardoso RA, et al. Clinical and laboratory features of Brazilian children with autoimmune hepatitis types 1 and 2. J Pediatr Gastroenterol Nutr 2000; 31(2): 4.

(23.) Najafi M, Kianifar HR, Mir-Nasseri SMM, et al. Autoimmune hepatitis in children, clinical features and biochemical of Iranian children. Govaresh 2005; 10: 103-7.

(24.) Gregorio GV, Portmann B, Mowat AP Vergani D, Mieli-Vergani G. A 12-year-old girl with antimitochondrial antibody positive autoimmune hepatitis. J Hepatol 1997; 27: 751-4.

(25.) Kenny RP, Czaja AJ, Ludwig J, Dickson ER. Frequency and significance of antimitocondrial antibody in severe chronic active hepatitis. Dig Dis Sci 1986; 31: 705-11.

(26.) Ozsoylu S, Yuce A, Kocak N. Cocuklarda kronik aktif hepatitler: 47 vakanin analizi. (Chronic active hepatitis in children: analysis of 47 cases). Turk J Gastroenterohepatol 1993; 4: 33-6.

(27.) Vento S, Garofano T, Di Perri G, Dolci L, Concia E, Bassetti D. Identification of hepatitis A virus as a trigger for autoimmune chronic hepatitis type 1 in susceptible individuals. Lancet 1991; 337: 1183-7.

(28.) Urganci N, Akyildiz B, Yildirmak Y, Ozbay G. A case of autoimmune hepatitis and autoimmune hemolytic anemia following hepatitis A infection. Turk J Gastroenterol 2003; 14(3): 204-7.

(29.) Pando M, Larriba J, Fernandez GC, et al. Pediatric and adult forms of type I autoimmune hepatitis in Argentina: evidence for differential genetic predisposition. Hepatology 1999; 30: 1374-80.

(30.) Duarte-Rey C, Pardo AL, Rodrfguez-Velosa Y Mantilla RD, Anaya JM, Rojas-Villarraga A. HLA class II association with autoimmune hepatitis in Latin America: a meta-analysis. Autoimmun Rev 2009; 8: 325-31.

(31.) Teufel A, Worns M, Weinmann A, et al. Genetic association of autoimmune hepatitis and human leucocyte antigen in German patients. World J Gastroenterol 2006; 12: 5513-6.

(32.) Muratori P, Muratori L, Pappas G, et al. Genetic distinctions between autoimmune hepatitis in Italy and North America. World J Gastroenterol 2005; 11: 1862-6.

(33.) Umemura T, Ota M, Yoshizawa K, et al. Lack of association between FCRL3 and FcgammaRII polymorphisms in Japanese type 1 autoimmune hepatitis. Clin Immunol 2007; 122: 338-42.

(34.) Yokosawa S, Yoshizawa K, Ota M, et al. A genomewide DNA microsatellite association study of Japanese patients with autoimmune hepatitis type1. Hepatology 2007; 45: 384-90.

(35.) Yoshizawa K, Ota M, Katsuyama Y, et al. Genetic analysis of the HLA-region of Japanese patients with type 1 autoimmune hepatitis. J Hepatol 2005; 42: 578-84.

(36.) Ma X, Qiu DK. Relationship between autoimmune hepatitis and HLA-DR4 and DR3 allelic sequences in the third hypervariable region in Chinese. World J Gastroenterol 2001; 7: 718-21.

(37.) Qiu DK, Ma X. Relationship between type I autoimmune hepatitis and alleles of HLA-DRB1 in Chinese patients of Shanghai area. Zhonghua Gan Zang Bing Za Zhi 2002; 10: 347-9.

(38.) Qiu DK, Ma X. Relationship between human leukocyte antigen-drb1 and autoimmune hepatitis type I in Chinese patients. J Gastroenterol Hepatol 2003; 18: 63-7.

(39.) Czaja AJ, Strettell MD, Thomson LJ, et al. Associations between alleles of the major histocompatibility complex and type1 autoimmune hepatitis. Hepatology 1997; 25: 317-23.

(40.) Strettell MD, Donaldson PT, Thomson LJ, et al. Allelic basis for HLA-encoded susceptibility to type 1 autoimmune hepatitis. Gastroenterology 1997; 112: 2028-35.

(41.) Heneghan MA, McFarlane IG. Current and novel immunosuppressive therapy for autoimmune hepatitis. Hepatology 2002; 35: 7-13.

(42.) Roberts EA. Autoimmune hepatitis. Indian J Pediatr 1995; 62: 525-31.

(43.) Alvarez F, Ciocca M, Canero-Velasco C, et al. Short-term cyclosporine induces a remission of autoimmune hepatitis in children. J Hepatol 1999; 30: 222-7.

(44.) Bae SH, Kim JS, Kim DH. Deflazacort for type-1 autoimmune hepatitis in a Korean girl. J Korean Med Sci 2006; 21: 758-60.

(45.) Bernardez RJ, Mimoso CC, Moreno PA, et al. Deflazocort for long-term maintenance of remission in type 1 autoimmune hepatitis. Rev Esp Enferm Dig 1999; 91: 630-8.

(46.) Mieli-Vergani G, Vergani D. Autoimmune paediatric liver disease. World J Gastroenterol 2008; 14(21): 3360-7.

Seda Geylani Gulec, Nafiye Urganci *, Emirzad Demirel, Ela Erdem, Tugcin Bora Polat

Sisli Eftal Egitim ve Arastirma Hastanesi, Cocuk Klinikleri, Istanbul, Turkiye

* Sisli Eftal Egitim ve Arastirma Hastanesi, Cocuk Gastroenteroloji Bolumu, Istanbul, Turkiye

Yazisma Adresi/Address for Correspondence: Dr. Seda Geylani Gulec, Sisli Egitim ve Arastirma Hastanesi, Cocuk Klinikleri, Istanbul, Turkiye

E-posta: sedagulec73@yahoo.com

Gelis Tarihi/Received: 03.04.2011 Kabul Tarihi/Accepted: 15.09.2011

Turk Pediatri Arsivi Dergisi, Galenos Yayinevi tarafindan basilmistir. / Turkish Archives of Pediatrics, published by Galenos Publishing
Tablo 1. Olgularin basvuru nedenleri
ve fizik muayene bulgulari

Basvuru nedenleri          n (%)

Sarilik                    22 (%71)

Karin sisligi             5 (%16,1)

Kasinti                    2 (%6,4)

Halsizlik                  2 (%6,4)

Fizik muayene bulgulari     n (%)

Karaciger buyuklugu       24 (%77,4)

Dalak buyuklugu            17 (%54)

Asit                       3 (%6,4)

Tablo 2. Otoimmun hepatitli olgularda biyo kimyasal olcumler ve
tiple re gore karsilastirma

Olcum                Tip 1 (n=18)              Tip 2  (n=6)
                  (ort [+ or -] SS)          (ort [+ or -] SS)

AST IU/L        528,05 [+ or -] 600,19     944,5 [+ or -] 1151,4

ALT IU/L        410,11 [+ or -] 430,72    635,33 [+ or -] 687,63

GGT IU/L        169,61 [+ or -] 246,42      66,1 [+ or -] 24,25

ALP IU/L        592,77 [+ or -] 494,21     444,5 [+ or -] 169,01

T. biluribin      5,2 [+ or -] 2,69          4,5 [+ or -] 2,67

Protrombin z.    65,55 [+ or -] 19,59      68,33 [+ or -] 14,62

T. protein        8,26 [+ or -] 1,54        7,83 [+ or -] 0,41

Albumin           3,70 [+ or -] 0,69        3,73 [+ or -] 0,59

Globulin          4,62 [+ or -] 1,32         3,9 [+ or -] 0,57

IgG mg/l       2810,41 [+ or -] 1306,63   2370,66 [+ or -] 803,77

IgA mg/l        288,58 [+ or -] 124,60     177,50 [+ or -] 68,14

IgM mg/l        281,76 [+ or -] 170,23     206,83 [+ or -] 87,59

Kolesterol      168,11 [+ or -] 170,55     140,83 [+ or -] 34,75

Trigliserit     108,28 [+ or -] 61,61      96,16 [+ or -] 36,64

HLA            A24,9, A26, A32, DRB1,15     A26, B51, DRB1,11,

Olcum            Tanimlanamayan tip       P
               (n=7) (ort [+ or -] SS)

AST IU/L        584,0 [+ or -] 510,3    0,854

ALT IU/L       455,5 [+ or -] 435,78    0,453

GGT IU/L       55,7 5 [+ or -] 24,37    0,543

ALP IU/L       440,0 [+ or -] 220,69    0,355

T. biluribin     3,7 [+ or -] 0,69      0,412

Protrombin z.   53,75 [+ or -] 22,78    0,312

T. protein       7,47 [+ or -] 1,12     0,542

Albumin          3,37 [+ or -] 0,72     0,542

Globulin         4,05 [+ or -] 1,19     0,468

IgG mg/l       2414,25 [+ or -] 2102    0,664

IgA mg/l       250,12 [+ or -] 231,27   0,293

IgM mg/l        212 [+ or -] 145,96     0,543

Kolesterol     133,25 [+ or -] 61,08    0,787

Trigliserit    100,51 [+ or -] 64,13    0,886

HLA                A32 ve DRB1,04

AST: aspartat aminotransferaz, ALT: alanin aminotransferaz,
GGT: gamaglutamil transpeptidaz, ALP: alkalen fosfataz,
HLA: human leucocyte antigene, OIH: otoimmun hepatit,
SS: standart sapma

Tablo 3. Karaciger biyopsisinin histopatolojik verileri ile akut,
kronik hastalik ve otoimmun hepatit tipleri arasindaki farkliliklar

                           Akut (n=14)  Kronik (n=17)  Toplam (n=31)

Portal enflamasyon
Hafif                      9 (%64,2)     5 (%29,4)      14 (%45,1)
Orta                        8 (%57)      4 (%23,5)      12 (%38,7)
Agir                       2 (%14,3)     3 (%17,6)      5 (%16,1)

Fibroz
Hafif                      6 (%42,8)     4 (%23,5)      10 (%32,3)
Orta                       5 (%35,7)      7 (%41)       12 (%38,7)
Belirgin                   2 (%14,3)     3 (%17,6)      5 (%16,1)

Kolestatik degisiklikler     1 (%7)      3 (%17,6)       4 (%13)

                           Tip 1 (n=18)  Tip 2 (n=6)

Portal enflamasyon
Hafif                      10 (%55,5)    1 (%16,6)
Orta                        5 (%27,7)    2 (%33,3)
Agir                        2 (%16,6)     2 (%50)

Fibroz
Hafif                       8 (%44,4)    2 (%33,3)
Orta                        7 (%38,8)     3 (%50)
Belirgin                    3 (%16,6)    1 (%16,6)

Kolestatik degisiklikler     2 (%11)         0

                           Siniflandirilamayan
                               tip (n=7)
Portal enflamasyon
Hafif                          2 (%28,5)
Orta                            4 (%57)
Agir                           1 (%14,3)

Fibroz
Hafif                          2 (%28,5)
Orta                            4 (%57)
Belirgin                       1 (%14,3)

Kolestatik degisiklikler       2 (%28,5)

Tablo 4. Olgularda tedavi
sonrasi gelisen komplikasyonlar

Komplikasyonlar     n (%)

Katarakt          5 (%16,1)

Osteopeni         6 (%19,35)

Osteoporoz        4 (%12,9)
COPYRIGHT 2012 Galenos Yayinevi Tic. Ltd.
No portion of this article can be reproduced without the express written permission from the copyright holder.
Copyright 2012 Gale, Cengage Learning. All rights reserved.

Article Details
Printer friendly Cite/link Email Feedback
Title Annotation:Original Article/Ozgun Arastirma
Author:Gulec, Seda Geylani; Urganci, Nafiye; Demirel, Emirzad; Erdem, Ela; Polat, Tugcin Bora
Publication:Turkish Pediatrics Archive
Article Type:Disease/Disorder overview
Date:Mar 1, 2012
Words:3699
Previous Article:Partial exchange transfusion for neonatal polycythemia/Yenidogan polisitemisinde kismi kan degisimi. (Original Article/Ozgun Arastirma.
Next Article:Behavioral problems of encopretic children and their familial characteristics/Enkoprezisi olan cocuklarda davranis sorunlari ve bazi ailesel...
Topics:

Terms of use | Copyright © 2017 Farlex, Inc. | Feedback | For webmasters