Printer Friendly

Ankle and foot osteoarthritis/ayak bilegi ve ayak osteoartritleri.

Ayak Bilegi Osteoartriti

Ayak bilegi (AB) eklemi talokrural veya tibiotalar eklem olarak da bilinir. Ayak bilegi osteoartriti (OA), agri, eklem hareket acikligi (EHA) kisitliligi, yasam kalitesi kaybi ve genel ozurluluge yol acan ilerleyici kartilaj yikimi ile giden bir hastaligidir (1,2).

Etiyoloji ve Epidemiyoloji

Ayak bilegi osteoartritinin prevalansi: Semptomatik AB OA'si eriskin populasyonda %1'den azdir. Kalca ve dizin aksine %70 sekonder ve posttravmatiktir (3,4).

Ayak bileginin anatomik, biyomekanik ve kartilaj ozellikleri diz ve kalca gibi alt ekstremitenin diger eklemlerinden farkli oldugu icin primer OA daha az gorulur (3,5,6).

Bunun sebebi olarak cesitli biyomekanik ve anatomik nedenler ileri surulmustur. Ozellikle temas yuzeyi daha kucuk oldugu icin her santimetrekareye daha fazla yuk biner. Normal yurume sirasindaki basinc degisiklikleri kikirdagin lubrikasyon ve beslenmesine katkida bulunur. Malunyon ve fraktur gibi patolojik degisiklikler temas alani ve temas gerilimini degistirir (3,5,6).

Ayrica talus kartilajinin yuzeyel tabakasi daha genistir ve bu durum dejenerasyona direncli olmasini saglar. Fonksiyonel olarak AB uyum icerisinde calisan bir eklemdir (rolling joint). Bununla beraber diz eklemi hareketler sirasinda daha fazla makaslama kuvvetine maruz kalir (3,5,6).

AB kartilaji diz ve kalcaya gore daha ince olmakla beraber (1-16 mm) daha yuksek kompresif sertlik ve proteoglikan yapisina sahiptir. Matriks yikimi daha dusuk ve interlokin-1, fibronektin gibi katabolik stimulanlara daha duyarlidir (3,5,6).

Malleol, tibial plafond, talus frakturleri, talar kubbenin izole osteokondral hasari, ayak bilegi ligament yaralanmalari ayak bilegi OA'ya yol acan travmalar arasinda sayilabilir. AB OA'ya en sik sebep olan posttravmatik neden malleol kirigidir (%39). Travma ve ozellikle kirik sonucu artikuler hasar, fraktur fragmanlarinin avaskuler nekrozu ve yetersiz reduksiyon OA'ya sebep olur (3,5,6). Hasar sonrasi kartilajin sivi icerigi artar ve kompliyansi azalir. Kollajen molekullerinin orani degisir, proteoglikan bozulmasi artar. Inefektif kartilaj alttaki subkondral kemige yuklenmenin artmasina sebep olur (7).

Kronik lateral ligament instabilitesi ozellikle medial bolgede dejeneratif degisikliklere (3,8), kronik lateral ligament instabilitesi tibiotalar artrite yol acabilir. Talar tilt sonucu AB'nin medial tarafinda artan stres ve asimetrik eklem araligi daralmasi gelisir (7).

Ayak bilegi OA'larinin %78'i posttravmatik olarak gorulurken, ayak bileginin primer OA'si toplamin %10'nu teskil eder. Hem posttravmatik hem de primer ayak bilegi OA'li hastalarda tibiotalar varus sik gorulmektedir. Posttravmatik OA daha genc yas grubunda gorulur. Ileri yas AB icin de OA gelismesinde onemli bir risk faktorudur. Cunku sentetik kartilaj aktivitesi yasla azalir. Daha da otesi dusuk rehabilitasyon potansiyeli ve azalmis koruyucu noromuskuler mekanizmalar (sarkopeni, azalmis propriyosepsiyon, fiziksel disabilite) ileri yaslarda OA gelismesine zemin saglar. Posttravmatik OA'larda primer OA'ya gore EHA kisitlanmasi daha az, agri skoru daha iyi bulunmustur (5,6).

Romatoid artrit sekonder AB OA'sina en sik neden olan hastali ktir. Hemokromatozis, hemofili, infeksiyon, noropatik artropati ve tumor diger sekonder OA nedenleridir (3,5,8).

Ayak Bilegi Osteoartriti ve Yurume

Normal yuruyus esnasinda ayak-AB kompleksi carpma kuvvetlerini azaltmaya, dengeyi surdurmeye ve itme sirasinda bacak kaslarinin itici kuvvetini iletmeye yarar. Basma fazinin baslarinda ayak-AB kompleksi diz ve kalcaya iletilen soku azaltir ve ilk temastaki enerjiyi absorbe eder. Bu sirada vucut agirliginin 5 kati enerji absorbe edilir. AB OA'li hastalarda ilk yuklenme cevabi ve pushoff sirasindaki vertikal kuvvet azalmistir. Yer tepki kuvvetini azalti ci ve dengeyi duzeltici yetenegi eksilmistir (9).

AB'nin yurume sirasindaki hareketleri uc donus (three rocker) olarak isimlendirilir. Ilk donus (topukta donus) yuklenme cevabi sirasinda gorulur. Topuk vurusu veya ilk temasi takiben AB hizla plantar fleksiyona gider. Ayak zeminde duz bir hale gelir. Sonra ayak bileginin progresif dorsifleksiyonu baslar ki bu kisim ikinci donustur (ayak bileginde donus). Sonra ucuncu donus (on ayakta donus) baslar, topuk kalkar parmak kalkisina kadar aktif plantar fleksiyon olur. Ikinci donus yuruyusun basma ortasi evresinde gorulur. Ucuncu donus ise basma sonunda gorulur (8).

OA'li hastalarda birinci donus azalir. Bunun nedeni ve topuk vurusu sirasindaki hareket kisitliligidir. Sagittal plandaki hareket ve kadansta azalmistir. Artrozlu hastalarda parmak kalkisinda inversiyon artmistir. En buyuk moment azalmasi transvers plandadir (adduksiyon). Bu muhtemelen eklemi stabil tutan kaslarin gucsuzlugu nedeniyledir. Itme sirasinda kaldirac kolu rijiditesinin azalmasi sonucu basma suresi uzar Kisa adim mesafesi, azalmis yurume hizi, ve etkilenmis ekstremitenin basma suresinin kisalmasi soz konusudur. Vertikal yer tepki kuvveti de azalir (2,7,8).

Klinik

Oyku

AB OA'li hastalar genellikle AB'nin on kismindaki agridan sikayet ederler. Agrinin yuk tasima ile ortaya cikmasi tanida cok onemlidir. Agrinin hangi eklemde oldugu lokalize edilmelidir. Proksimale veya distale belirgin yayilim gostermez (1). AB OA'da agrinin kaynagi eklem kapsulunun gerilmesi, subkondral kemikte artmis basinc ve osteofit nedeniyle gelisen anterior sikismadir. Agri aktivite ve ayakta durmakla artar (10).

Hastalarin bir kismi sabahlari ayaklarinda olan tutukluktan yaki nirlar. Eger intraartikuler serbest cisim veya buyuk anterior osteofit varsa eklemde yakalanma hissi veya tutukluk ortaya cikar. Istirahat, sicak ve steroid olmayan antiinflamatuvar ilaclar (SOAII) ile sikayetler azalir. Engebeli ve bozuk zeminde yurumekle agri artar (11).

Ayak bilegi agrisi ile bas vuran hastalarda travma oykusu instabilite, sislik, ates, gece agrisi, duyusal kayip sorgulamak altta yatan nedeni belirlemek icin onemlidir. Semptomlarin baslangi ci, suresi, siddetlendiren faktorler sorulmalidir. Semptomlarin lokalizasyonu zor olabilir. Fakat dogru tani icin anahtardir. Arka ayagin laterali veya sinus tarsi bolgesindeki agri subtalar eklem, ayak bilegi onu veya ayagin sirtindaki agri AB tutulumu ile iliskilidir. Eger oykude travma oykusu yoksa ayagin diger eklemleri dikkatle incelenmelidir (7).

Fizik Muayene

Ayak bilegi ve arka ayagin inspeksiyonu yapilir. Agri mutlaka eklemde lokalize edilmelidir. Muayene sirasinda mutlaka ipsilateral ve kontrlateral alt ekstremitenin diger eklemleri de degerlendirilmelidir. Vaskuler yetmezlik acisindan cilt izlenmelidir. Kallozitler deformiteyi gosterebilir (7).

Ayakkabi anormallikleri not edilir. Hasta mutlaka ayakta dururken ve yururken degerlendirilmelidir. Hasta otururken ve yuk vermeden yapilan muayenede deformiteler gozden kacabilir. Yuruyus muayenesi ayakkabili ve ayakkabisiz yapilmalidir. Hastalarda antaljik yurume vardir. Hastanin arkasinda durularak basma esnasinda arka ayak izlenerek asimetri ve deformiteler izlenmelidir. Palpasyonla sislik, isi artisi, hassasiyet degerlendirilir. Aktif ve pasif EHA azalmistir ve agrilidir. Krepitasyon palpabl osteofitlerle iliskili olabilir. topuk yuruyusu yaptirilarak dorsifleksorlerin gucu degerlendirilir. Ozellikle uzamis olgularda peroneal kaslarda gucsuzluk vardir (1,11).

Radyoloji

Radyografilerde eklem araliginin kaybi, subkondral skleroz, osteofitler ve kistler maksimum yuklenmenin oldugu bolgede izlenir (7).

Basarak cekilmis radyografilerde sadece OA bulgulari degil talar tilt, osteofit basisi, serbest cisim ve dizilim degerlendirilmelidir (11).

Ayirici Tani

Ayirici tanida oyku cok onemlidir. Agri yuk tasima ile iliskili degilse olasilikla OA ile ilgili degildir. Olasilikla inflamatuvar surecler, enfeksiyon veya noropati ile iliskilidir. Yuk tasima agrisi baslangicta kotu aktivite ile rahatliyorsa olasilikla OA ile iliskili degil, tendinit veya inflamatuvar artritle iliskilidir. Akut travma ile iliskili yuk tasima agrisi varsa kirik suphesi uyanmalidir. Yuklenme ile iliski bir diger agri nedeni avaskuler nekrozdur ve ayirici tanida akla gelmelidir (1).

Agrinin anatomik nedenini belirlemek icin selektif intraartikuler lokal anestezik enjeksiyonu yapilabilir (12).

Tedavi

AB OA'nin non-operatif tedavisinde SOAII, lokal enjeksiyonlar, ortezler ve ayakkabi duzenlemeleri, fonksiyon modifikasyonlari ve egzersizler yer alir (3,4,9-11,13,14).

Eger agri yogunsa istirahat, aktivite modifikasyonlari ve baston gibi yurumeye destek cihazlar onerilebilir (11). Obez hastalar kilo verdirilmelidir (3).

Intraartikuler kortikosteroid enjeksiyonu tedavide secenek olarak dusunulebilir. Eger kortikosteroid enjeksiyonu yapilacaksa etkisinin kisa sureli oldugu, enjeksiyon tekrarlarinin gerekebilecegi ve artrodez ihtiyacini hizlandirabilecegi akilda tutulmalidir. Bir calismada ayak ve AB eklemlerine yapilan kortikosteroid enjeksiyonu ile hem agri hem fonksiyonda duzelme elde edildigi bildirilmistir. Intraartikuler kortikosteroid enjeksiyonu cerrahiden once hastanin agrisini tedavi etmek icin kullanilabilecegi gibi, sadece anestezik enjeksiyonu tanisal olarak kullanilabilir (12).

AB OA tedavisinde kullanilan bir diger intraartikuler ajan hyaluranik asittir. Bir calismada 5 hafta boyunca haftada bir kez uygulani lan 25 mg sodyumhyaluronat ile tedavi sonrasi 1. hafta baslayan olumlu etkinin 6 aya kadar surdugu belirtilmistir (14). Bir baska calismada

sadece bir kez yapilan intraartikuler hyalan GF-20 ile hastalarin agri skorunda anlamli azalma elde edilmis ve bu iyilik hali 6 ay boyunca surdugu bildirilmistir (4).

Talokrural eklemin osteoartriti tekrarlayan yuk bindiren aktiviteleri sonrasi kotulesir. Hastalar agriyi azaltmak icin EHA'yi kisitlar ve daha az stres yuklemeye calisirlar. Ortezler yurumeyi normallestirmeye, agriyi azaltmaya ve eklem hasarini azaltmaya yararlar. "Lace-up" AB breysleri ve neopren bileklik, propriosepsiyonu ve dengeyi iyilestirebilirler. Semirijid ayak ortezi, anterior talar lezyonlarda topuk yukselticileri eklemin onunu acarak faydali olabilirler. Ileri artritik durumlarda polipropilen AFO (ankle foot orthosis= ayak-ayak bilegi ortezi) kullanilabilir. AFO'lar (solid) ekleme binen kas kuvvetini azaltirlar Planlanan AFO'nun dorsifleksiyonu stoplu olmasi tercih edilir. AB OA'da uc tip AFO'nun karsilastirildi-gi bir calismada AFO ve HFO-R (hindfoot orthosis=eklemsiz arka ayak ortezi), HFO-A'ya (eklemli arka ayak ortezi) gore sagittal plan hareketlerini daha fazla kisitlamistir. Ancak HFO-R AFO'ya gore on ayak hareketlerini sinirlamamasi nedeniyle daha fonksiyoneldir (10). Topuk yukselticileri dorsifleksiyonu kisitlayarak anterior osteofitin sikismasini onler. Buyuk deformitesi, kemik cikintisi, periferal noropatisi ve ileri derece artriti olan hastalarda patellar tendon tasiyici AFO dusunulebilir. Bazi hastalarda cesitli immobilizasyon botlari kullanilabilir. Rocker taban ve yastik topuk basma fazi sonundaki yuklenme cevabini kolaylastirir. Sert tabanlik kullanilir. Bu celik sank ve "rocker" tabanlik ile birlestirilir. Boylece tibianin one ilerlemesi saglanir ve yurume paterninin normalizasyonuna yardimci olunur (3,9,11).

Bosalma hissi, gucsuzluk, gibi sikayetler varsa kas kuvvetlendirmesi ve propriyoseptif egzersizler verilir (11). Bunun yani sira germe, aerobik egzersizler, elektrik stimulasyonu, ultrason kullanilabilir (13).

Cerrahi Sonrasi Rehabilitasyon

Osteofit cikarilmasi gibi kucuk cerrahi sonrasi oncelikli perioperatif amac yumusak doku iyilesmesinin elde edilmesidir. Genellikle bu elde edildikten sonra (1-2 hafta) agresif EHA programi baslatilir. Hastalarin cogu perioperatif olarak yuk tasimayi tolere edebilirler. Artrodez ve osteotomi gibi daha buyuk cerrahiden sonra onemli eksternal koruma gerekir. Eklem 6 hafta kisa bacak alcisinda kalir ve yuk verilmez. Sonraki 6 hafta kisa bacak alcisi icerisinde yuk verilmeye baslanir. Sonra koltuk degnegi ile yurutulmeye baslanir (1).

Halluks Rijidus-1. Metatorsofalangeal Eklem Osteoartriti

Anatomi ve Biyomekanik

1. Metatarsofalangeal (MTF) eklemin stabilitesi medial ve lateral kollateraller, metatarsosuspensuar ligamentler ve kalin plantar plate tarafindan saglanir. Ekstansor hallusis longus ve brevis, abduktor hallusis ve adduktor hallusis gibi tendonlar basparmagi guclendirir. 1. MTF eklem 84[degrees] dorsifleksiyon, 23[degrees] plantar fleksiyon yapar. Ciplak ayakla yuruyuste dorsifleksiyon 60[degrees], plantar fleksiyon 30[degrees]'dir. Ayak basma ortasindan sonra AB'de ve basparmakta dorsifleksiyon meydana gelir. MTF eklem hareketi kayma ile baslar, hareket merkezi metatars basina dogru kayar. Ayagin itmesinden (push off) sonra basparmak fleksiyona gelir (15,16).

Fleksor kaslarin tendonlari sesamoid kemikleri icerir. Bunlar mekanizmaya katkida bulunur. Iki sesamoid kemik 1. metatarsal kemigin altindaki sulkusta fleksor hallusis brevisin tendon slipleri icerisine gomulmuslerdir. Medial sesamoid daha buyuktur. Sesamoidler metatars basini ve fleksor hallusis tendonlarini korurlar, yukun mediale aktarilmasina yardim ederler, halluksun fleksor gucunu artirirlar (15,16).

Halluks Rijidus

Basparmagin ikinci siklikta gorulen agrili durumudur. Eklem dejenerasyonun siddetine bagli olarak halluks limitus ve halluks rijidus olarak ikiye ayrilarak isimlendirilebilir. 1. MTF ekleminin sagittal plandaki hareketinin sinirlanmasina "halluks limitus", sagittal plandaki hareketin tamamen yokluguna ise "halluks rijidus" ismi verilir. MTF ekleminin dejeneratif artrozu ozellikle dorsifleksiyon olmak uzere basparmagin hareket kisitliligi ile karakterizedir. Tipik olarak dorsal osteofit formasyonu vardir. 60 yasin uzerinde 1/45 oraninda gorulurken, bu oran juvenil cagda 1/4500'dur. Kesin etiyolojisi net degildir. Bir cok anatomik faktor, travma ve diger nedenler halluks rijidus gelisiminde rol oynayabilir. Halluks rijidusu olanlar ve olmayanlar arasinda metatarsus primus elavatus, 1. metatarsal egim, lateral 1-2 metatarsal aci bakimindan fark bulunamamistir (15-18).

1. MTF eklem yurume sirasinda surekli dorsifleksiyon ve plantar fleksiyona gelir. Bu nedenle eger eklem fleksibilitesini kaybederse yuruyus bozulur. Kartilajda dejeneratif degisiklikler meydana geldiginde agri ortaya cikar. Olay sinovit ve dorsal metatarsal basin artikuler dejenerasyonu ile baslar. Metatarsal basin dorsal ve lateral tarafinda kemik yapimina meyil vardir. Medial kisim nadiren etkilenir (15-17).

Klinik

Hastalarin temel sikayeti olan agri aktivite ve ayakkabi giyilmesi ile iliskilidir. Itme (push off) sirasinda agri ve yuksek topuklu ayakkabi giyememe sikayeti vardir. Semptomlar aktivite ile artarken istirahatle azalir. Hastadan yurume sirasinda agriyi nerede hissettiginin gosterilmesi istenir. MTF eklem dorsifleksiyonu ile agri ortaya cikar. Dorsal osteofit uzerindeki ekstansor tendonlarin gerilmesi plantar fleksiyonla agri gelismesine yol acar. Dorsolateral osteofit nedeniyle lateral ve nadiren mediale deviasyon gelisir. Erken donemde dorsal cikinti palpasyonla hassastir. Eklemin genel artritik durumunun yani sira dorsal osteofitin mekanik sikismasi da MTF eklem hareketini kisitlar. Birinci MTF eklemin muayenesinde krepitasyon hissedilir (1,15-19).

Yuk verme ile ayak supinasyona gelir ve ayagin dis kismina yuk verilir ve ayagin birinci sirasinin ve ic kisminin hareket ettirilmesinden kacinilir. Yuk verilen kisimlarda kallozitler gelisir (16).

Halluks rijidus klinik ve radyolojik olarak 4 evreye ayrilir (Tablo 1). Evrelendirme ozellikle tedaviye karar vermeye yarar (19).

Pedobarografik degerlendirmede basparmak altinda artmis basinc izlenir (Resim 1). Basparmagin yanirsa kucuk parmaklar altinda da basincin normal olgulara gore artmis oldugu bildirilmektedir (18).

Radyoloji

Eklem araligi daralmasi, nonuniform kartilaj bozulmasi, metatars basinda ve proksimal falanksta osteofitler izlenir (15,19).

Tedavi

Erken donemde SOAII'ler faydali olabilir. Steroidli ve steroidsiz eklem enjeksiyonlari rahatlama saglar. Ancak tekrarlayan enjeksiyonlar dejenerasyonu hizlandirabilir. Genislemis eklemin uyacagi genis parmak kutusu olan ayakkabi tavsiye edilir. Yurume sirasinda 1. MTF eklemin hareketi onlenir. Sert taban ve "rocker" taban faydalidir. Taban sertligi icin celik sank veya karbon fiber taban kullanilabilir. 1. metatars saftinin altina ped yerlestirerek kemik yukseltilir ve MTF eklemin fleksiyon derecesi azaltilir. Eklemin dorsifleksiyonu kisitlayan bantlama oldukca rahatlaticidir (Resim 2). Halluks rijidusun tedavi ve rehabilitasyon programlarina plantar fasya ve gastroknemius germe egzersizleri ve progresif kuvvetlendirme ilave edilmelidir (16,17,19).

[ILLUSTRATION OMITTED]

[ILLUSTRATION OMITTED]

Kaynaklar

(1.) Michelson J. Lower extremity considerations: foot and ankle In: Moskowitz RW, Altman RD, Hochberg MC, Buckwalter JA, Goldberg VM, editors. Osteoarthritis 4th ed. Philadelphia: Lippincott Williams & Wilkins; 2006. p. 215-26.

(2.) Valderrabano V, Nigg BM, von Tscharner V, Stefanyshyn DJ, Goepfert B, Hintermann B. Gait analysis in ankle osteoarthritis and total ankle replacement. Clin Biomech 2007;22:894-904.

(3.) Thomas RH, Daniels TR. Ankle arthritis. J Bone Joint Surg Am 2003;85:923-36.

(4.) Witteveen AG, Giannini S, Guido G, Jerosch J, Lohrer H, Vannini F, et al. A prospective multi-centre, open study of the safety and efficacy of hylan G-F 20 (Synvisc) in patients with symptomatic ankle (talo-crural) osteoarthritis. Foot Ankle Surg 2008;14:145-52.

(5.) Valderrabano V, Horisberger M, Russell I, Dougall H, Hintermann B. Etiology of Ankle Osteoarthritis. Clin Orthop Relat Res 2008 Oct 2 [Epub ahead of print].

(6.) Saltzman CL, Salamon ML, Blanchard GM, Huff T, Hayes A, Buckwalter JA, et al. Epidemiology of ankle arthritis: report of a consecutive series of 639 patients from a tertiary orthopaedic center. Iowa Orthop J 2005;25:44-6.

(7.) Kile TA, Alford DW. Arthritis and deformities of the hindfoot and ankle In: Mizel MS, Miller RA, Scioli MW, editors. Orthopaedic knowledge Update. Rosemont-Illinois: American Academy of Orthopaedic Surgeons; 1998. p. 279-91.

(8.) Khazzam M, Long JT, Marks RM, Harris GF. Preoperative gait characterization of patients with ankle arthrosis. Gait Posture 2006;24:85-93.

(9.) Yonclas PP, Nadler RR, Moran ME, Kepler KL, Napolitano E. Orthotics and assistive devices in the treatment of upper and lower limb osteoarthritis: an update. Am J Phys Med Rehabil 2006;85(11 Suppl):82-97.

(10.) Huang YC, Harbst K, Kotajarvi B, Hansen D, Koff MF, Kitaoka HB, et al. Effects of ankle-foot orthoses on ankle and foot kinematics in patients with subtalar osteoarthritis. Arch Phys Med Rehabil 2006;87:1131-6.

(11.) Demetriades L, Strauss E, Gallina J. Osteoarthritis of the ankle. Clin Orthop Relat Res 1998;349:28-42.

(12.) Ward ST, Williams PL, Purkayastha S.Intra-articular corticosteroid injections in the foot and ankle: a prospective 1-year follow-up investigation. J Foot Ankle Surg 2008;47:138-44.

(13.) Katcherian DA. Treatment of ankle arthrosis. Clin Orthop Relat Res 1998;349:48-57.

(14.) Sun SF, Chou YJ, Hsu CW, Hwang CW, Hsu PT, Wang JL, at al. Efficacy of intra-articular hyaluronic acid in patients with osteoarthritis of the ankle: a prospective study. Osteoarthritis Cartilage 2006;14:867-74.

(15.) Beaman DN, Saltzman CL. Arthritis of the middfoot In: Mizel MS, Miller RA, Scioli MW, editors. Orthopaedic knowledge Update. Rosemont-Illinois: American Academy of Orthppaedic Surgeons; 1998. p. 279-91.

(16.) Cailliet R. Foot and ankle pain. Philedelphia: Davis Company; 1997.

(17.) Casillas MM, Jacobs M. Hallux rigidus. In. Brotzman SB, Wilk KE, editors. Clinical Orthopaedic Rehabilitation. 2nd ed. Philadelphia: Mosby; 2003. p. 422-9.

(18.) Zammit GV, Menz HB, Munteanu SE, Landorf KB. Plantar pressure distribution in older people with osteoarthritis of the first metatarsophalangeal joint (hallux limitus/rigidus). J Orthop Res 2008;26:1665-9.

(19.) Yetkin H, Kanatli U, Songur M. Halluks Rijidus'ta Guncel Tedavi Yontemleri. TOTBID (Turk Ortopedi ve Travmatoloji Birligi Dernegi) Dergisi 2006;5:95-100.

Kaan UZUNCA

Trakya Universitesi Tip Fakultesi, Fiziksel Tip ve Rehabilitasyon Anabilim Dali, Edirne, Turkiye

Yazisma Adresi/Address for Correspondence: Dr. Kaan Uzunca, Trakya Universitesi Tip Fakultesi, Fiziksel Tip ve Rehabilitasyon Anabilim Dali, Edirne, Turkiye Tel: +90 284 235 04 66 E-posta: druzunca@yahoo.com Gelis tarihi/Received: Subat/February 2009 Kabul tarihi/Accepted: Mart/March 2009
Tablo 1. Halluks rijidusun klinik ve radyolojik evrelemesi.

Evre Dorsiseksiyon Radyolojik Bulgular

Evre 0 40-60 Normal
 ve/veya
 %10-20 kayip

Evre 1 30-40 Ana bulgu dorsal osteofit
 ve/veya Minimal eklem araliginda daralma
 %20-50 kayip Minimal periartikuler skleroz
 Minimal metatars basinda duzlesme

Evre 2 10-30 Dorsal ve lateral osteofitler
 ve/veya Metatars basinda duzlesme
 %50-75 kayip Hafif-orta derece eklem araliginda
 daralma ve periartikuler skleroz sertlik

Evre 3 <10 Evre 2 ile ayni ancak belirgin daralma
 ve/veya Periartikuler kistik degisiklikler
 %75-100 kayip sesamoidlerde genisleme ve/veya
 duzensizlik

Evre 4 Evre 3 ile ayni Evre 3 ile ayni

Evre Klinik Bulgular

Evre 0 Agri yok; sertlik muayenede hareket kaybi

Evre 1 Hafif agri, sertlik
 EHA sonunda agri

Evre 2 Orta-siddetli agri
 Maksimum dorsi-plantar seksiyonda agri

Evre 3 Agri surekli
 Belirgin sertlik

Evre 4 Pasif hareket sirasinda EHA'da agri
COPYRIGHT 2009 Galenos Yayincilik
No portion of this article can be reproduced without the express written permission from the copyright holder.
Copyright 2009 Gale, Cengage Learning. All rights reserved.

Article Details
Printer friendly Cite/link Email Feedback
Title Annotation:Education/Egitim
Author:Uzunca, Kaan; Osteoartriti, Ayak Bilegi
Publication:Turkish Journal of Physical Medicine and Rehabilitation
Article Type:Report
Geographic Code:7TURK
Date:Apr 1, 2009
Words:2814
Previous Article:Knee osteoarthritis/diz osteoartriti.
Next Article:Diagnosis and treatment of anterior knee pain/on diz agrilarinda tani ve tedavi yaklasimlari.
Topics:

Terms of use | Copyright © 2018 Farlex, Inc. | Feedback | For webmasters