Po-mo, in ligter rym.

Po-mo, in ligter rym

   Vra digters nie oor hul intensie.
   Dit teks is oop, die leser vleg
   sy eie drade in, vind self die weg.
   Dit hang net af van sy repressies,
   sy 'lack', sy gat, en sy obsessies.
   Betekenis is nie finaal,
   hoogstens konstruksie, en pluraal.
   Dis ailes spel, word ons vertel;
   konteks en kontak reel die taal
   volgens die Jakobson-model.
   Wat is die punt van die verhaal?
   Is kode meta-linguaal?
   As sender sein ek die konklusie
   oor die essens van dekonstruksie:
   Soos keisers, staan die skrywers
   Kaal!