Lente.

Lente

   jy ontvou
   soos die lente van 'n duisend septembers
   ek vou my hande
   om die kringe van die maan
   om jou te begryp
   maar jy gly saggies deur my vingers
   soos die spore van slange in woestyne
   ek volg jou met my vingers
   oor die strepe van 'n kaart
   maar jy vloei weg in swart ink
   soos bloed deur die hart
   ek gryp my bors vas
   en binne krummel alles
   soos droe brood--

   tog, sou jy eendag terugkom
   sal ek my hande na jou uitsteek
   met my hart daarin.